WPISY Z MOJEGO PROCESU UZDRAWIANIA TRAUMY – Planeta Serca http://planetaserca.pl Kinga Julia Skała Wed, 15 Sep 2021 22:03:42 +0000 pl-PL hourly 1 https://wordpress.org/?v=5.5.9 http://planetaserca.pl/wp-content/uploads/2020/10/cropped-KOL-1-32x32.png WPISY Z MOJEGO PROCESU UZDRAWIANIA TRAUMY – Planeta Serca http://planetaserca.pl 32 32 Wracam do domu http://planetaserca.pl/wracam-do-domu/ http://planetaserca.pl/wracam-do-domu/#respond Sun, 01 Dec 2019 17:43:00 +0000 https://planetaserca.pl/?p=840 Czytaj dalejWracam do domu]]>
johann-siemens-EPy0gBJzzZU-unsplash

Wracam do domu

Czuje jak powoli wkraczam w kolejny etap swojej podróży. Czuje w sobie silną potrzebę powrotu do korzeni, powrotu do rodziców, do tego KIM JESTEM i skąd pochodzę.

Czuję w sobie gotowość i chęć do przebaczenia, do zrozumienia – do powrotu do domu.

Czuję MIŁOŚĆ, która wypełnia mnie po brzegi. Czuję chęć, aby wrócić w ramiona swoich rodziców, aby wrócić do mojej rodziny.

Mój ród ukazuje mi się dumnie, kłania mi się i dziękuje za pracę, którą wykonuje. Czuję, jak stoją za mną i wspierają. Jak pokazują mi – że czas już WRÓCIĆ.

Nie chcę już walczyć, nie mam już na to siły. Wiem, że już wystarczy – już nie chcę się spalać w niekończącym się gniewie. Ten etap dobiegł końca. Oddałam to, co nie moje. Uszanowałam swój ból, swoje uczucia i krzywdy. Dałam sobie prawo do poczucia mojej historii. Wiem, że nigdy nie doszłabym tu, gdzie jestem bez tej wykonanej pracy – bez godzin i dni pełnych gniewu, przekleństw, łez, rozpaczy i strachu.

Nie stanęłabym tutaj, gdzie stoję – ze spokojem w sercu.

Wyrzuciłam to z siebie, dałam sobie prawo do wszystkiego, co było potrzebne mi do uzdrowienia, wyrównania i uwolnienia traumy.

I teraz – jestem gotowa iść dalej. Ponieważ zrozumiałam siebie, wysłuchałam głosu mojego wewnętrznego dziecka, podeszłam do siebie ze współczuciem i empatią – dzisiaj jestem w stanie to samo zaoferować innym. Dałam sobie całą MIŁOŚĆ, jakiej mi zabrakło.

I właśnie taka jest kolejność- najpierw Ty, potem reszta.

Nie można dać nikomu niczego, czego najpierw się nie dało się sobie samemu. Z pustego nie nalejesz. Ja już nie jestem pusta, jestem pełna po brzegi. Mam w sobie tyle, że mogę się dzielić.

Dlatego mogę stawiać się dla moich klientów i stworzyć dla nich przestrzeń pełną zrozumienia, przestrzeń na każdą ich emocje, przestrzeń pełną głębokiej akceptacji.

Dlatego mogę wspierać moich bliskich i przyjaciół w ich drodze.

I mogę w końcu przestać mieć baczenie na osoby, które zrobiły mi krzywdę. Każdy jest zły w czyjejś historii. Nie usprawiedliwiam, ani nie tłumaczę – każdy jest odpowiedzialny za siebie i swoje działanie, każdy też ponosi konsekwencje swoich wyborów.  Dzisiaj patrzę z innej, szerszej perspektywy bo wzbiłam się wysoko ze swoją świadomością. Wybieram zrozumienie. Wybieram przebaczenie. Wybieram współczucie. Wybieram aby przyjąć ich do siebie takimi, jakimi są. Bo dzisiaj już mogę, bo tego mi teraz potrzeba.

Mogę to zrobić bo ja wiem kim jestem. Ja stoję w swojej sile. Ja siebie akceptuję w pełni, każdy aspekt mojego istnienia, ciemną i jasną stronę – mam w sobie zgodę na wszystko.

I to jest to – kiedy zmieniasz się Ty, inni również zmieniają swój stosunek do Ciebie. Zmieniasz dynamikę rodziny, rodu. I to jest cholernie trudne i niewygodne bo będziesz za to piętnowany, ale ostatecznie wszystkim przynosi to UZDROWIENIE. Bo wypowiedzenie na głos krzywdy jest tak samo potrzebne osobie, która została skrzywdzona jak i tej, która skrzywdziła, nawet jeśli zrobiła to nieświadomie. Obu im jest to potrzebne do rozwoju, wzrostu i głębszego zrozumienia siebie.

Ja wylałam z siebie wiele żalu, wiele gniewu, wiele rozpaczy. Dużo z tych rzeczy puściłam świat, choćby na tym blogu. Wiele razy pojawiało się poczucie winy, że zrobiłam błąd mówić publicznie o tym co inni mi robili. Czułam lojalność wobec nich, czułam że robię im tym krzywdę. Jednak dzisiaj wiem, że większą krzywdę robiłabym tak samo im, jak i sobie – gdybym milczała. Ponieważ odebrałabym zarówno sobie jak i im szansę na uzdrowienie, na wzięcie odpowiedzialności za siebie, na ZMIANĘ.  Czuję też, na zupełnie innym, głębokim poziomie, że to MUSIAŁO zostać uwolnione właśnie w taki, a nie inny sposób. To musiało wyjść – dla dobra wszystkich.

Dlatego dzisiaj nie ma już we mnie niewypowiedzianego żalu, już nie ma cichej krzywdy, już nie ma zżerającej od środka złości, czy chęci zemsty. Już nie ma tego przysłowiowego trupa w szafie. Skończyło się udawanie, zakładanie maski na twarz, robienie dobrej miny do złej gry. Oczyściłam się z całej trucizny, która zatruwała mnie od środka. Ja jestem czysta, jestem wolna.

Transformując siebie – transformujesz też każdą relację, której jesteś uczestnikiem.

Ja dopiero teraz mogę się spotkać z innymi w PRAWDZIE. Mam w sobie akceptacje na to, co się wydarzyło, zamiast godzenia się z losem. Bo jest wielka różnica pomiędzy akceptacją, a pogodzeniem się z tym co było. Ja już nie godzę się z niesprawiedliwym losem bo inaczej wciąż stałabym w pozycji ofiary, z głęboko zakopanym żalem do całego świata. Ja dzisiaj AKCEPTUJĘ swoją historię bo długim procesie integracji i uzdrawiania.

Akceptacja to ostatni etap drogi. Nie można tutaj wskoczyć bez uwolnienia pokładów stłumionych przez lata emocji.

Ponieważ wykonałam realną pracę nad sobą – dzisiaj czuję w sobie gotowość, aby wrócić do moich rodziców z miłością, z poszanowaniem dla ich własnych historii, ich własnych traum. Dali mi tyle, ile mogli – dzisiaj to wiem. Dzisiaj rozumiem to i jestem wdzięczna za to co miałam – bo to, czego nie dostałam już opłakałam. Szanuję ich ścieżki życia i ich wybory, a mogę to zrobić bo uszanowałam najpierw siebie. Ja dzisiaj potrafię zadbać o siebie SAMA. Nie oczekuję już od nich niemożliwego i mogę wziąć od nich to, co oni są w stanie mi dać.

Iluzje opadły, nie żyję niespełnioną nadzieją, że będzie inaczej niż jest. Jest tak jak jest, inaczej być nie mogło bo ja nie byłabym wtedy tym, KIM JESTEM. Czuję wielką lekkość w sobie.

Wiem też, że ten ETAP zajmie czas. To jest mój proces i pozwalam aby on wydarzał się we mnie, w swoim własnym tempie. Nie pośpieszam, nie wymuszam – jestem i odczuwam.

To również nie oznacza, że zintegrowałam już wszystkie traumy, że już nigdy nie będę niczego procesować, wyrzucać złości, czy żalu. Nie. Tego tam jeszcze trochę jest i to będzie wracać prosząc o uzdrowienie. Jestem na to otwarta. Wiem jednak, że jednocześnie wchodzę na drogę wybaczenia i akceptacji i bezwarunkowej miłości. Już nie muszę sie szarpać i pytać: dlaczego? Już nie muszę walczyć z tym, skąd pochodzę. W powrocie do korzeni kryje się wielka tajemna moc, do której nie mamy dostępu dopóty, dopóki walczymy z naszym pochodzeniem. Uszanowuje swoje pochodzenie, uznaję swoich rodziców takimi, jakimi są, a tym samym uznaję siebie w pełni – bo bez nich, nie ma mnie.

Lecz, pisząc to powtórzę raz jeszcze – prawdziwa akceptacja, zrozumienie i wybaczenie, staje się możliwe tylko i wyłącznie, po uszanowaniu samego siebie, wszystkich swoich emocji, po integracji traumy i krzywdy. Bez tego procesu, dojść do akceptacji nie można. Nie można ominąć swoich emocji bo one i tak zawsze wrócą – rozwalając, co sobie zbudujemy. Nie można kochać innych – bez ukochania siebie.

Ja dzisiaj czuję się tak bardzo pełna i gotowa na powrót do domu, jak nigdy wcześniej. Biorę moją małą Kingę pod rękę i idziemy razem na spotkanie z bliskimi w MIŁOŚCI – wracamy do domu, do rodziny. JUŻ CZAS.

Jeśli uznałeś ten wpis za wartościowy, podziel się nim z kimś bliskim ♥

Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email

Zapraszam Cię do współpracy

]]>
http://planetaserca.pl/wracam-do-domu/feed/ 0
Szkolna przyjaciółka – LIST http://planetaserca.pl/szkolna-przyjaciolka-list/ http://planetaserca.pl/szkolna-przyjaciolka-list/#comments Tue, 12 Nov 2019 18:33:33 +0000 https://planetaserca.pl/?p=795 Czytaj dalejSzkolna przyjaciółka – LIST]]>
OPIOU

Szkolna przyjaciółka – LIST

EDIT: Ten list był cześcią mojego procesu odreagowywania i uzdrawiania traumy. Jest surowy, żywy, intensywny, pełen emocji. Wyrzuciłam z siebie to, czego niegdyś nie mogłam. Dzięki temu – ruszyłam naprzód. Już nie niosę w sobie tych emocji. Znalazłam w sobie emaptię i zrozumienie + wybaczenie. Dla siebie samej i dla przyjaciółki z listu. Tak naprawdę my obie byłyśmy straumatyzowane, choć radziłyśmy sobie z tą traumą na zupełnie inne sposoby. Patrzę już dzisiaj zupełnie inaczej na to, co się wtedy wydarzyło – już nie utożsamiam się z emocjami i spojrzeniem z tego listu. Jednak, na pewnym etapie, gdy go pisałam – było to dla mnie prawdziwe. Zostawiam ten list na blogu, aby mógł on posłużyć innym jako furtka do głęboko stłumionych emocji. Jako przykład jak można uwolnić i uszanować nawet te najtrudniejsze odczucia w nas. Pamiętajcie jednak, że to jest etap. Bardzo ważny, ale etap. Nie zatrzymujcie się na nim na zawsze. On ma nas poprowadzić dalej – do głębszego zrozumienia siebie i innych, do akceptacji, uwolnienia i pokoju duszy. Z miłością, Kinga ❤

___________

 

Zbiegło się w czasie kilka spraw, które otworzyły we mnie furtkę do zdarzeń ze szkolnych lat. Odezwała się do mnie znajoma z dawnych lat. Przeprowadziłam dzisiaj sesję, która uruchomiła we mnie uczucia głęboko schowanego toksycznego wsytdu i poczucia winy. Jest pewna historia, od której uciekałam w sobie, nie byłam gotowa zmierzyć się z emocjami jakie towarzyszyły w mi tamtych momentach, a które potrzebowały odczucia. Zeszłam tam na dno, do tej cierpiącej Kingi, do tej odrzucanej, zaniedbanej, wyszydzanej Kingi i spotkałam się z tym, co tam czekało. Zobaczyłam jedną osobę, od której najwięcej mi się dostało, znajomość, która odcisnęła we mnie bolesne piętno. Przeprocesowałam ciężkie emocje, dałam sobie to, co było potrzebne, ale poczułam, że dla pełnego uwolnienia potrzebuję puścić to jeszcze w formie listu w świat. Czuję, że to musi ujrzeć światło dzienne, ale także mam poczucie, że wiele osób nosi w sobie takie trudne, szkolne historie – może komuś ten list pomoże we własnym procesie.

List.

Pisze do Ciebie ten list bo chce żebyś wiedziała, jakie piętno nasza “znajomość” odcisnęła na całe moje życie. Chcę byś wiedziała co mi zrobiłaś. Czas to w końcu powiedzieć na głos.

Nikt mnie nigdy nie lubił w tamtej klasie, ale ty… Ty byłaś najgorsza. Bo udawałaś moją przyjaciółkę. Byłaś niczym wilk w owczej skórze. Byłaś perfidna, przebiegła, okrutna i po prostu zła. Jedynym czego zawsze pragnęłam, była Twoja przyjaźń. Ja bym wszystko oddała za Twoją sympatię i akceptację, naprawdę. Ty za to pomiatałaś mną, znęcałaś się nade mną psychicznie, wyżywałaś się na mnie, ośmieszałaś, zawstydzałaś, upokarzałaś, i robiłaś to z uśmiechem na ustach. Ogromną cenę zapłaciłam za Twoją przyjaźń. Ogromną.

Uwielbiałaś manipulować moimi uczuciami, bawić się mną jak marionetką – pociągałaś za sznurki i patrzyłaś jak tańczę. Upajałaś się poczuciem kontroli, potrafiłaś jednym słowem, jednym smsem kompletnie mnie zdołować, poniżyć, zgnębić czy posłać do diabła. Równie szybko potrafiłaś tę sytuację odwrócić i udawać moją najlepszą przyjaciółkę, kiedy tylko było Ci to na rękę. A ja żyłam zgodnie ze zmianami Twojego nastroju, prawie jak ze zmianami pór roku. Była pora kiedy byłam przez ciebie lubiana, była pora kiedy byłam wyśmiewana i odrzucana.

Nigdy nie widziałam, co mnie czeka tego dnia w szkole. Czy dzisiaj będziesz mnie lubić, czy nienawidzić? Czy będziesz ze mną rozmawiać i się śmiać, czy będziesz obrażona, będziesz nastawiać wszystkich przeciwko mnie, obgadywać za plecami, szeptać na mój temat po kątach i pławić się w poczuciu zwycięstwa, kiedy ja będę siedzieć sama pod ścianą na przerwie w szkole. Twoje zachowanie wobec mnie nie miało żadnej przewidywalności, ciągle żyłam w napięciu i oczekiwaniu czy za pięć minut się przypadkiem na mnie nie obrazisz.

Byłaś świetną aktorką. Ludzie nie mieli pojęcia o Twojej prawdziwej naturze. Moja własna mama uważała Cię za złotą dziewczynkę! Przez co, to ja zawsze wychodziłam na tą okrutną wobec ciebie (o ironio!) kiedy nie mogłam już pomieścić w sobie tego jadu, który we mnie wlewałaś na co dzień i odpłacałam Ci się pięknym za nadobne. Bo Ty wszystko robiłaś w białych rękawiczkach, nie zostawiałaś śladów. Ciebie wszyscy zawsze lubili bo byłaś miła,  byłaś zabawna, byłaś bardzo ładna, byłaś ułożona, zawsze ładnie ubrana, dobrze się uczyłaś… Ale pod tym wszystkim krył się potwór. Ja byłam ubrana byle jak, ja byłam biedna, ja byłam w traumach, ja o siebie nie dbałam, więc byłam łatwym łupem dla innych. Chodząca ofiara losu. Byłam idealną ofiarą dla Ciebie.

Ja byłam jak ten pies, biegałam za Tobą i żebrałam o odrobinę Twojej sympatii. Przybiegałam na każde twoje skinięcie palcem. Ja naprawdę myślałam, pomimo tego co mi robiłaś, że jesteśmy przyjaciółkami. Czułam jakąś taką więź między nami.  Bo kiedy było dobrze, to my się całkiem fajnie bawiłyśmy. Ja naprawdę lubiłam spędzać z Tobą czas, kiedy nie traktowałaś mnie jak śmiecia…Myślę, że byłam uzależniona od Twojej sympatii, którą mi dawkowałaś niczym cukierki.

Myślę, że nie zdajesz sobie sprawy ile a razy ja przez Ciebie płakałam. Jak bardzo bałam się chodzić do szkoły, jak prawie wymiotowałam ze strachu codziennie rano. Wylałam OCEAN łez. Ja wierzyłam, że naprawdę jestem “szmatą” jak mnie nazywałaś, wierzyłam że jestem głupia i obleśna. Czułam się nikim, więc chyba osiągnęłaś swoją cel.  Im bardziej chujowo się czułam, tym bardziej ty triumfowałaś. Wstydziłam się siebie, każdego dnia. A Ty kochałaś wdeptywać mnie w ziemię, poniżać w oczach innych. Wątpię czy ktokolwiek zdawał sobie sprawę jak bardzo pasywno-agresywną stworzyłaś ze mną relację.  Uwielbiałaś patrzeć na moje nieszczęście, jakby dosłownie sprawiało ono Tobie jakaś chorą satysfakcję. Nie miałaś żadnych wyrzutów sumienia. Żadnych. Przeprosiłaś mnie raz… kiedy szłaś do spowiedzi.

Wbijałaś mi nóż w plecy raz za razem. Nigdy się nie czułam przy Tobie bezpiecznie. Byłaś zarówno moim najgorszym wrogiem i najlepszym przyjacielem. Byłyśmy tak naprawdę tylko dziećmi, ja wtedy tego wszystkiego nie rozumiałam, jakie to jest toksyczne, jak dysfunkcyjne, jaka to przemoc. Jak bardzo relacja z Tobą jest lustrzanym odbiciem relacji z moją mamą, z moim dziadkiem. Nie wiem czy Ty zdawałaś sobie do końca sprawę z tego co robisz, może nie, ale krzywda została wyrządzona i to Ty mi ją wyrządziłaś. Chcę byś o tym wiedziała.

Traktowałaś mnie jak powietrze, wyzywałaś, albo wyśmiewałaś z resztą klasy. Oskarżałaś, że coś Ci zrobiłam, że jestem taka i owaka. Jak Ci pasowało, co tam sobie wymyśliłaś. Tyle samo razy się ze mną „godziłaś”, aby spisać ode mnie pracę domową, ściągnąć na sprawdzianie, albo spędzić ze mną czas bo Ci się nudziło. Wydaje mi się, ze ja spełniałam dla Ciebie wiele funkcji, byłam idealną zabawką. Powiedz, czym ja sobie na to zasłużyłam? Co ja takiego Ci kiedykolwiek zrobiłam?!

Ile gniewu, złości, buntu, lęku i niepokoju musiałam na co dzień tłumić; ile toksycznego wstydu we mnie wlałaś; ile poczucia winy – tego się nawet nie da zmierzyć. Tyle tego było. Nie wiem, jak ja to zniosłam, jak to przetrwałam. Wszystko wtedy w moim życiu było nie tak. Ty wiedziałaś, jako jedyna, w jakich warunkach żyje, jakie piekło przechodzę i dowalałaś mi tylko od siebie. Kopałaś leżącego. Nienawidziłam Cię.  Z głębi mojego serca. Ale też wciąż pragnęłam Twojej aprobaty, na którą niczym nie mogłam zasłużyć. Nic co zrobiłam nigdy nie wystarczało. Marzyłam o tym, żebyś mnie naprawdę lubiła, żebyś mnie szanowała jak inne dziewczyny. Sądziłam, że coś musi być ze mną nie tak, skoro tak mnie traktujesz. Dzisiaj wiem, że ze mną wszystko było w porządku. Problem był w Tobie!

Nigdy nie zapomnę wycieczki klasowej do sali zabaw. Jak wróciłam do stolika, przy którym były nasze rzeczy i był tam tylko mój jeden plecak, a wasze rzeczy były przy przełożone gdzie indziej. Jak wtedy wszyscy w klasie się obrócili przeciwko mnie. Zostałam sama.  Myślałam, że umrę z bólu. Myślałam że nie przetrwam.  Zawalił mi się świat.

I pamiętam, kurwa, z dokładnością, jak następnego dnia, stoję na tamtych schodach na holu i po prostu płaczę bo byłam już na krańcu wytrzymałości. Bo wszystko ma swoje granice, nie można tak poniewierać żywym człowiekiem, dzieckiem, i spodziewać się, że ono to wszystko przyjmie! A wy, wy tam stałyście naprzeciw mnie. Stałyście i prowadziłyście dyskusję, czy się ze mną pogodzić czy nie. Pamiętam Ciebie i Twoją pustkę w oczach. Ani jednej emocji w Tobie. Inne dziewczyny przeżywają, rozmawiają, E. nie mogła już tego znieść, że ja tak płacze, ale Ty byłaś jak z lodu. Założę się, że było Ci to nie na rękę, że Twoje koleżanki miały jakieś ludzkie odruchy i poczucie winy. Na Tobie pewnie mój płacz nie robił wrażenia, co najwyżej Cię denerwował. Założę się, że byłaś wtedy zadowolona, że mnie ściągnęłaś na samo dno rozpaczy, niżej się nie dało. Nienawidzę Cię za to.

Nie mogłam nigdy zrozumieć jak mogłaś być tak okrutna. Jak mogłaś traktować mnie w taki sposób. Ja w tamtym okresie chciałam po prostu umrzeć. Ja tak cierpiałam.

Mam nadzieję, że to kiedyś przeczytasz. Będziesz wiedzieć, że to do Ciebie. I już nie ukryjesz się za pięknym makijażem, za ładnym okularami, że nienagannym wyglądem bo nie będziesz mogła ukryć się przed samą sobą. I przed prawdą. Bo Ty wiesz, co mi zrobiłaś. I niech to z Tobą zostanie. To należy do Ciebie.

Ja się z tego wyzwoliłam. Ja powstałam z tego silna. Ja już nigdy nie dam się tak skrzywdzić. Za bardzo siebie samą szanuję i kocham. Ja stanęłam w swojej mocy. I zwracam Tobie cały ten ból, który próbowałaś na mnie przelać. On należy do Ciebie. To jest wszystko Twoje. Być może kiedyś weźmiesz za to odpowiedzialność. Może to przetransformujesz, zmienisz w coś dobrego. Ja wiem, że Twoje życie też było pełne bólu. Ale to Cię nie usprawiedliwia. Pora wyrównać bilans.

Ja byłam dla Ciebie jedynie odskocznią od tego nieszczęścia w Twoim wnętrzu. Czułaś się na chwilę lepiej, kiedy ściągałaś mnie w dół, ale jak nisko byś mnie nie wbiła w ziemię, to nigdy nie zmieni tego, jak czujesz się sama ze sobą. Zwracam Ci cały ten syf, całe ten wstyd, poczucie winy, poczucie bezwartościowości, całą tę krzywdę, całą tą niesprawiedliwość, cały ten jad.  Zawracam to do nadawcy, do Ciebie. Ja jestem od tego wolna. Ja zasłużyłam lepiej.

Ja dzisiaj staję za tamtą Kinga, za którą nie stał nikt. Staję na straży jej bezpieczeństwa.

Prawda musi w końcu wyjść na jaw. To nie może zostać pochowane, zmiecione pod dywan, zakopane w moim wnętrzu. Ty nie możesz pozostać kryształowa, nieskazitelna, bo nigdy taka nie byłaś. To jest mój czas. Ja w końcu mam prawo powiedzieć na głos to, co musiałam tłamsić w sobie przez lata. Historię szkolnej przyjaźni, która zrujnowała mnie na lata. Czas na sprawiedliwość. Ja już nie będę dłużej się z tym męczyć, z tą niewypowiedzianą historią. Ja nie mam się czego wstydzić. Pora oświetlić ten mrok światłem.

Kinga.

Jeśli uznałeś ten wpis za wartościowy, podziel się nim z kimś bliskim ♥

Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email

Zapraszam Cię do współpracy

]]>
http://planetaserca.pl/szkolna-przyjaciolka-list/feed/ 5
Emocje karconego dziecka. http://planetaserca.pl/emocje-karconego-dziecka/ http://planetaserca.pl/emocje-karconego-dziecka/#comments Thu, 29 Aug 2019 14:49:29 +0000 http://planetaserca.pl/?p=646 Czytaj dalejEmocje karconego dziecka.]]>
IMG_0855

Emocje karconego dziecka.

Ostatnio na grupie wsparcia przeczytałam post kobiety, która stanęła za swoją dorosłą córką, którą doprowadzili do łez dziadkowie. Pogratulowałam jej odwagi w stawianiu granic, a później poszłam zająć się czymś innym….

Zostało ze mną dziwne uczucie, ale szybko odepchnęłam je od siebie. Nie myślałam by w to zajrzeć bo przecież miałam tyle do zrobienia, jeszcze mnósto innch rzeczy czeka na przeprocesowanie, a przecież mam co robić i załatwiać, rozkręcam biznes, ręce pełne roboty. Minęły dwa dni i czułam jak narastają we mnie niezrozumiałe uczucia i kiedy już byłam u kresu wytrzymałości, i nie mogłam dłużej ignorować odczuć z ciała, przypomniał mi się właśnie tamten post.

Bo to był mój trigger.

Przypomniałam sobie sytuację, jak siedzę na taborecie w kuchni, mam może jakieś siedem lat, a przede mną stoi dziadek, który się na mnie wyżywa. Wielki, ogromny potwór, z tym swoim tonem nieznoszącym sprzeciwu, srogą twarzą, stoi przede mną i huczy. Nie pamiętam o co chodziło, była to zapewne jakaś drobnostka, coś bez znaczenia, zresztą jak zawsze. On potrafił urządzić jesień średniowiecza, kiedy ktoś w złe miejsce odłożył gąbke na zlewie. Typowe dla narcysty.

Ja tam siedzę – mała, skulona dziewczynka w sweterku, cała się trzęsę i pocę ze strachu, nie mogę nic zrobić, nie mogę nic powiedzieć bo mam milczeć i słuchać, nie mogę stamtąd uciec, ani wyjść, nie mogę się bronić. Jedyne co mogę to słuchać jego wywodu i przełykać tłumione łzy.

Moja mama była wtedy w domu, ale nie zrobiła nic. Nie stanęła za mną. Nie obroniła mnie. Nie ochroniła. Nie stanęła po mojej stronie tylko pozwoliła żeby ten potwór wyżywał się na jej niewinnym dziecku.

Pamiętam, że jak już skończył to swoje diabelskie kazanie, uciekłam do pokoju i wybuchłam płaczem. Mama mnie próbowała pocieszać, choć nie pamiętam tego wyraźnie. Pamiętam za to dokładnie, jak znalazłam się w potrzasku, w sytuacji bez wyjścia, napadnięta przez wielkiego, huczącego dorosłego i nikt mi nie pomógł. Pamiętam mamę, która narzeka na dziadka, że jest taki i owaki, że to dla niego typowe, ale poza mówieniem o tym, nie zrobiła nic. Absolutnie nic. Mówiła, żebym się nie przejmowała bo on już taki jest, że on tak wszystkich traktuje. Jakby to miało być jakieś pocieszenie…

Moja mama nie zrobiła nic, bo sama była właśnie w ten sam sposób krzywdzona przez całe swoje życie. To było dla niej normalne, że nic nie można zrobić. Ona nie potrafiła ochronić samej siebie, więc co dopiero mnie.

Oczywiście to jej nie usprawiedliwia. Bo wciąż mnie zawiodła, zdradziła i dała jawne przyzwolenie na wyrządzanie mi krzywdy.

Ta kumulacja emocji, która dzieje się w dziecku w takiej sytuacji jest ciężka do zniesienia. Myślałam, że mnie rozerwie na części, kiedy to procesowałam. Przede wszystkim jest ogromna złość, gniew, wkurw. Bo kiedy ktoś w tak bezczelny, drastyczny i brutalny sposób przekracza czyjeś granice, a Ty nie możesz nic zrobić, tylko musisz to znosić, to narasta w Tobie niewiarygodny bunt. To normalna reakcja człowieka. Bunt na krzywdę. Tylko, że tego buntu ja nie mogłam wyrazić. Czułam jak te emocje buzują we mnie niczym w gotującym się garnku pod pokrywką. Ale nie mogłam w żadnej sposób dać im ujścia na zewnątrz. Musiałam je ściskać z całych sił i tłumić. Cała ta niewiarygodna siła została zamrożona gdzieś w moim maleńkim ciele. I nosiłam ją aż do dziś.

Łączy to wszystko poczucie ogromnej niesprawiedliwości jaka mnie spotkała i świadomość, że wiedziałam to tylko ja. Nikt nie zareagował, nikt nie przyznał, że to co się wydarzyło było złe. Zatem, choć czułam, że to było złe, niesprawiedliwe i okrutne to musiałam się też dostosować, że „tak już jest”. Tak już jest – ludzie mają prawo mnie zdeptać, skrzywdzić, wbić w ziemię, a ja nie mogę nic zrobić. Ja muszę to znosić. Mało tego, TO JA JESZCZE MUSZĘ PRZEPROSIĆ! Kurwa, to było w tym wszystkim najgorsze! Ktoś stosuje wobec mnie przemoc, okrucieństwo, katuje i krzywdzi, ale to ja mam przeprosić! Krzycząca niesprawiedliwość.

Czego się więc nauczyłam? Że nawet jeśli ktoś mnie krzywdzi i robi mi coś złego, to jest to MOJA WINA. To ja jestem ta zła. To ja musiałam coś zrobić, żeby to sprowokować. Więc zasługuję na karę, na pomiatanie mną i traktowanie jak śmiecia.

Kolejne uczucie to rozpacz i smutek. Bo moja własna rodzina mi zrobiła coś takiego. Ludzie, którym ufałam. Ludzie, u których powinnam szukać wsparcia i schronienia – zdradzili mnie, skrzywdzili. To jest nie do przeżycia dla dziecka bo jeśli to rodzina krzywdzi czy nie reaguje na przemoc, która się wydarza – to do kogo ma się to biedne dziecko zwrócić? Jest pozostawione same sobie, przekonane o tym, że zasłużyło sobie na takie traktowanie i to ono jeszcze powinno się zmienić. Ono jest złe, gdyby było inne – nie spotkałaby je coś takiego! Taki zapis się zrodził w mojej głowie – muszę być inna.

Czyli nauczyć się chodzić pod linijkę, według wszystkich tych chorych zasad ustalonych przez dziadka. Mam być ideałem – chociaż, w świecie narcysty, nawet ideał nie jest wystarczająco dobry.

Następne potężne uczucie to strach. Bo jak taki wielki potwór stoi nade mną i huczy, że zrobiłam jakieś karygodne rzeczy (siedmioletnia dziewczynka na pewno popełniła jakaś “wielką zbrodnie”) to byłam przerażona! Lękałam się o swoje życie. Bałam się, że popełniłam katastrofalny błąd. Bałam się kary. Bałam się że to koniec, że teraz jestem znienawidzona, odrzucona przez rodzinę, jestem diabłem, złem wcielonym. Czułam się niewiarygodnie winna. Musiałam zrobić coś potwornego, skoro taka jest reakcja. Wierzyłam w słowa, które usłyszałam na swój temat. Zostały we mnie głęboko. Że jestem zła, głupia, że nie myślę, że jestem samolubna, że nic nie potrafię.

To co on wykrzykiwał tak naprawdę nie było o mnie. To było o NIM. On mówił o sobie. Widziałam to wyraźnie na sesji, jak na monitorach w mojej głowie wyświetlały mi się po kolei sytuacje, w których to on był zły, samolubny, bezmyślny. Pokazałam to małej Kinguni we mnie. Naprostowałam jej przekonania.

Najłatwiej jest przerzucić ten ból, z którym sobie nie radzisz na kogoś innego. A już w ogóle najłatwiej przerzucić na bezbronne dziecko, które nie może zrobić nic, żeby się obronić. Wielki bohater! Wyżywa się na niewinnych i bezbronnych. Wymaga szacunku, podczas gdy sam nie szanuje nikogo.

Ludzie byli przez mojego dziadka po prostu zastraszeni. Zwyczajnie bali się o siebie, wiec okazywali posłuszeństwo wobec jego reżimu. Ale nikt go szanował. W głębi ludzie go szczere nienawidzili lub czuli żal za wszystkie krzywdy, które im wyrządził. Choć jawnie nikt nie śmiał mu się przeciwstawić, wszyscy wokół niego tańczyli.

Moja mama z biegiem lat upodabniała się w wielu zachowaniach do dziadka, przez co utrwalała pierwotne traumy, które on mi wyrządził. Szczególe kiedy weszłam w okres nastoletni i byłam w głębokiej depresji to nasze relacje były po prostu koszmarne. Pogarda, wyszydzanie i wyśmiewanie z jej strony, zero empatii, obwinianie mnie o wszystko.

Zawsze czułam, że mama trzyma z dziadkiem sztamę. Że jeśli by musiała w życiu wybierać, to by wybrała bieganie za nim i zadawalanie jego, niż swoją własną córkę. Wiedziałam, że ona po prostu za mną nigdy nie stanie. A dziadek to wykorzystywał i napuszczał ją na mnie. Chory układ.

To mój największy żal. Że ten potwór stał na chorym piedestale, podczas gdy jego ofiary nosiły łatki złych, głupich i wariatów.

Cieszę się, że dzisiaj jest inaczej. Cieszę się, że JA stoję po swojej stronie. I moja mama także stoi za mną. Jednak ból przeszłości musi zostać odczuty i uwolniony.

Czuję ogromny żal, że nikt nie stanął po mojej stronie wtedy, gdy tego potrzebowałam najbardziej.

Mój ojciec zniknął, założył nową rodzinę i rozpłynął się w alkoholowych oparach. Nie interesowało go co się ze mną dzieje. Razem z nim z mojego życia odeszła cała część jego rodziny. Ta rodzina, która mi została – sterroryzowana przez toksycznego dziadka, żyjąca w zaprzeczeniu, chorych iluzjach i manipulacjach, w której każdy z każdym wchodził co chwilę w konflikty – także nie była dla mnie oparciem.

Byłam jedną jedyną dostrzegającą absurd wszystkiego, co się dzieje wkoło, ale też jednocześnie już tak zręcznie zostałam urobiona przez lata, że wierzyłam, ze to we mnie jest problem i to ja jestem źródłem wszystkiego co złe.

Bardzo ciężko jest wrócić do tych skumulowanych uczuć. To jest ból, aż do samej kory istnienia. Kiedyś nie miałam tam dostępu. Na początku swojej drogi miałam dostęp tylko do tego co na wierzchu. Moje wewnętrzne dziecko nie ufało mi na tyle, aby zabrać mnie do tych najcięższych stanów i emocji.

Lecz teraz już mam tam dostęp. Weszłam do tego gotujące się garnka i zdjęłam przykrywkę. Znalazłam tam najgłębiej skrywane uczucia. Uczucie, że nie przetrwam, że to koniec. Głębokie toksyczne poczucia winy, w które byłam regularnie wbijana. Uczucie, ze jestem źródłem wszelkiego zła, ze zrobiłam cos strasznego i to koniec. Lęk pierwotny.

Jestem pełna podziwu dla wszystkich ludzi. Dla naszych ciał i organizmów które trzymają te wszystkie uczucia i robią co mogą, żeby pomóc nam przetrwać. Niewyobrażalne energie i emocje. Jestem pełna podziwu i wdzięczna mojemu ciału, które tak dzielnie mi służyło przez całe moje dotychczasowe życie, nawet kiedy ja go nienawidziłam i obwiniałam. Ono robiło co mogło. Bo ciało jest wierne. Ciało nigdy nie kłamie, nigdy nie zwraca się przeciwko Tobie. Robi co może z tym co mu zapodasz.

Pozwalam tym uczuciom przepłynąć. Wyję, krzyczę, wykręcam ręczniki, uderzam w materac, trzęsę się, płacze, miotam po podłodze. Wyrzucam, pozwalam sobie na to. Oddycham i wspieram się w tym cały czas. Jestem obok tej wewnętrznej dziewczynki i wpieram ją swoją obecnością. Daje jej znać, że jest w bezpiecznej przestrzeni i może w końcu to puścić. Pozwalam jej mówić, aż sama się często dziwię jakie rzeczy wychodzą z moich ust, jakie przekonania, jakie błędne wnioski, wyciągnęłam dawno temu, które zaprogramowały moje życie. Płaczę nad tą dziewczynką bo tak bardzo jej współczuje całego bólu jaki musiała znieść.

Jak ta burza się uspokaja to wtedy ją otulam. W miejsce uwolnionych emocji wlewam miłość i akceptację. Przekazuje jej prawdę, naprawiam błędne przekonania.

Tego jest tam wiele. Te uczucia wydają się bezdenne i bez końca, lecz ja wiem ze one swój koniec mają.

I nawet jeśli muszę poświęcić rok, dwa czy trzy, żeby uwolnić te najstraszniejsze rzeczy  – to i tak warto! Ponieważ przede mną cała reszta życia. Ja już sobie jestem wdzięczna ponad granice możlwości, że zajęłam się swoim udrowieniem. Bo to jest sprawa życia i śmiercia, dosłownie.

A żyć w zamrożeniu, siedząc na bombie z emocji, która odpala się co jakiś czas i wybucha w najmniej spodziewanym momencie – to życie w ciągłym strachu i oczekiwaniu na katastrofę. Żyć, kierując się przekonaniami skrzywdzonego dziecka, unikając zajrzenia w stare rany i unikając wszystkiego, co te rany mogłoby naruszyć , to nie życie. To tylko jego marna namiastka.

Bo tych emoji w środku nie da się niczym zalepić, zakleić, nie da się od tego odciąć, nie da się tego ukryć, schować, nie da się pójść realnie naprzód bez zajęcia się tym. Można – ale to będzie zawsze droga donikąd. Cokolwiek zbudujesz na fundamencie wypartych emocji, w końcu i tak rozsypie się niczym domek z kart.

Jeśli uznałeś ten wpis za wartościowy, podziel się nim z kimś bliskim ♥

Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email

Zapraszam Cię do współpracy

]]>
http://planetaserca.pl/emocje-karconego-dziecka/feed/ 1
ZAMKNIĘTY POKÓJ – moja trauma http://planetaserca.pl/zamkniety-pokoj-moja-trauma/ http://planetaserca.pl/zamkniety-pokoj-moja-trauma/#comments Tue, 02 Jul 2019 15:02:13 +0000 https://malaplaneta.pl/?p=482 Czytaj dalejZAMKNIĘTY POKÓJ – moja trauma]]>
20190702_135838

ZAMKNIĘTY POKÓJ – moja trauma

Chcę dzisiaj opisać jedną z moich największych traum. Przyszło dzisiaj do mnie znajome uczucie zniewolenia, buntu i bezsilności i zaprowadziło mnie prosto tam. Znam to miejsce, pracowałam z nim już wiele razy, ale czuję, że potrzebuję dopełnić ten proces poprzez opisanie tego tutaj.

To mój największy koszmar, trauma do której zawsze bardzo bałam się wracać, od której chciałam trzymać się jak najdalej. Kiedy tylko przychodził do mnie obraz tej małej dziewczynki leżącej w ciemnym pokoju na zgniłozielonym dywanie od razu łapał mnie wkurw stulecia. Natychmiast przychodził  też strach przed silną falą emocji, jaka szła za tym wspomnieniem. Długo omijałam ten pokój bo bałam się, że mnie to zniszczy, rozwali na kawałki i się nie pozbieram. Wiedziałam też jednak, że będę musiała tam w końcu wejść, że nie mogę uciekać od tego w nieskończoność.

Kiedy miałam jakieś 9 lat, po rozwodzie moich rodziców wraz z mamą zamieszkałam u mojego dziadka. Był taki czas, kiedy dziadek obraził się na mamę i przestał się do nas odzywać na około dwa lata. Mieszkaliśmy wszyscy pod jednym dachem w grobowej atmosferze ciszy, pogardy i terroru. Ciężko nawet opisać to słowami, jak bardzo to przeżywałam jako małe dziecko, mój żołądek każdego dnia skręcał mi się w dziesięć, byłam roztrzęsiona, przerażona i załamana. Siedziałam ciągle zamknięta w swoim pokoju, który dzieliłam razem z mamą, niczym w więziennej celi.  Umierałam w tym pokoju od środka. Każde wyjście z niego przyprawiało mnie o atak paniki, często stałam pod drzwiami nasłuchując czy mogę w spokoju przemknąć do kuchni lub łazienki, czy być może to nienajlepszy czas. Musiałam ciągle być cicho, posłuszna, nieprzeszkadzająca.  Żyłam w ciągłym stresie, strachu, tłumionej złości. Mój dziecięcy duch został złamany. Wszystko co do tej pory znałam, zniknęło. Z wesołego, radosnego energicznego dziecka stałam się rośliną. Byłam ciągle zmęczona, przestałam dbać o siebie, zaczęłam mieć mnóstwo lęków, zaczęłam unikać ludzi, straciłam chęci do czegokolwiek, nic mnie nie cieszyło, siedziałam w tym potwornym pokoju i oglądałam cały dniami po cichu telewizję. Nie było nikogo. Byłam sama w tym chorym świecie. Nikogo nie obchodziłam. Moja mama była obok, ale żyła w jakiejś innej rzeczywistości, żyła jakimiś wyobrażeniami o mnie, nie dostrzegała żadnych problemów. Ojca nie było. Mój dziadek jedynie podsycał atmosferę lęku, żywił się tą chorą sytuacją, jak każdy narcysta, doprowadzając nas na skraj wytrzymania. W szkole nikt mnie nie lubił, byłam wyśmiewana, odrzucana, wyszydzana, wykorzystywana. Nie potrafiłam żyć. Każdy dzień był dla mnie wyzwaniem. Żyłam w patologii, w chorej dysfunkcji. Chciałam umrzeć, zniknąć. Wstydziłam się tego pokoju, wstydziłam się sytuacji w jakiej mieszkam, wstydziłam się siebie, swojej rodziny, swojego życia. Nienawidziłam siebie. Nienawidziłam tego domu. Nigdzie nie miałam chwili wytchnienia. Z piekła domowego szłam do piekła szkolnego i tak w kółko. Płakałam całymi dniami. Nie dawałam rady. Nie chciałam żyć, nie chciałam istnieć. Nikt nie zwracał na mnie uwagi. Nikt się nie przejmował. Siedziałam samotnie uwięziona w tym domu, w tym chorym pokoju,  z uczuciami, których nie potrafiłam zrozumieć i w sobie pomieścić. Wylewałam morze łez, tarzałam się w nienawiści do siebie, wyłam z bólu.

Kiedy w pracy z wewnętrznym dzieckiem wróciłam tam po raz pierwszy, zobaczyłam ponownie małą siebie. Czułam jak z tego pokoju, z tych mebli, ścian, sufitu i podłogi wylewa się zło, krzywda, cierpienie i krzyk. Wszystko było tam ciemne, ciężkie, nieszczęśliwe, wrzeszczące, złe i okrutne. Cała ta energia wlewała się we mnie. Wszystko było wypełnione dramatem. I to wszystko zalewało mnie, topiło, wrzeszczało w mojej głowie, rozrywało mnie od środka. Tyle zła, tyle krzywdy, tyle bólu. Ten dom, ten pokój, był świadkiem wielu krzywd, nadużyć, przemocy. Dzisiaj wiem, że energia jest wszędzie, a energia tego miejsca była czarna jak smoła. Nie rozumiałam tego wtedy, ale czułam. Wyczuwałam energię tego miejsca, dramaty i koszmary jakie się tam rozgrywały przez lata. Nadużycia zamiecione pod dywan. Cała tragiczna historia mojego rodu. Przemilczane pokoleniowe traumy, ale też i moje własne.

Często wraca do mnie uczucie przymusu i zniewolenia, które płynie z tamtego okresu. Jak próbuje się wyłamać z tego schematu, wyswobodzić z oplatającego mnie bluszczu przeszłości. Otworzyć klatkę, w której siedzę. Uczucie, że cokolwiek nie zrobię, nie wydostanę się z tego, że jestem przegrana, że to koniec, że nie warto już nic robić. Widzę wtedy siebie jako małą dziewczynkę zamkniętą w tym ciemnym pokoju jak wali pięściami w łóżko i zanosi się płaczem. Nieszczęśliwa, samotna, bezsilna. Bojącą się wyjść do łazienki. Bojącą się być zbyt głośno.

Czuję jej ogromny ból, czuję jej gniew na wszystkich wokoło, na bliskich którzy zamiast jej chronić sami jej to piekło zgotowali. Czuję jej rozpacz, jej opór, jej frustrację bo ona nic nie może zrobić. Czuję jak całą tą wściekłość, z którą nie ma co zrobić obraca przeciwko sobie, w nienawiść do siebie, w złość na siebie. Ona wierzy, że to jej wina. Ona tylko chce, żeby to się skończyło, żeby ją stamtąd zabrać.

Widzę małą dziewczynkę, która już więcej nie może udźwignąć, która już nie chce żyć. Emocje, których nie da się pomieścić, ból którego nie da się znieść, od którego nie ma ulgi. Małe dziecko, które życie w męczarniach, w codziennym piekle, z którego nie ma wyjścia. Tarza się nienawiści, złości.  Dziecko skrzywdzone, które izoluje się od świata. Porzucone, pozostawione same sobie. Dziecko, które dźwiga na swoich barkach ciężar, pod którym ugiął by się nie jeden dorosły.

Kiedy zaczęłam tam wracać, do tej małej dziewczynki to ona rzucała się na mnie z pięściami, była wściekła, że przychodzę dopiero teraz, że zostawiłam ją z tym wszystkim samą. Nie ufała mi. Nie ufała nikomu, ponieważ wszyscy ją zawiedli. Opuścili. Skrzywdzili. Niewinna, wyjątkowa i wrażliwa dziewczynka, której piękne serce zostało tak brutalnie zdeptane. Jej dziecięcy duch złamany.

To był najczarniejszy okres mojego życia. To był początek mojej depresji, która została ze mną na kolejne 10 lat mojego życia. Wtedy coś po prostu we mnie umarło, moje wewnętrzne dziecko zostało sponiewierane i zamknięte w ciemnej piwnicy. Przestałam być sobą. Stałam się kimś kogo nie potrafiłam rozpoznać. Stałam się obojętna, odcięta. Czułam pustkę i bezsens istnienia.

Często odczuwałam bunt, gniew i rozpacz oraz kompletna bezsilność.  Mieszanka emocji pod wpływem, której miałam ochotę wydrapać sobie oczy z bólu. Nie potrafiłam zrozumieć tych emocji. Nie widziałam skąd one płyną.

Dzisiaj jednak wiem. Dzisiaj potrafię się tymi uczuciami zająć. Wiem, że to Kingunia we mnie tak cierpiała. Kingunia, która wciąż była uwięziona w tym nieszczęsnym pokoju. W mojej głowie ten dramat nigdy się nie skończył, a uczucia zostały zamrożone w moim ciele.

Podczas pracy z wewnętrznym dzieckiem przychodzę do tego pokoju i jestem z tą mała Kinią, trzymam ją za rękę kiedy ona zanosi się płaczem i wyje z bólu. Moje maleńkie ciało nie było w stanie wtedy tego znieść, ale dzisiaj jako dorosła jestem w stanie poradzić sobie  tym bólem.

W swoim procesie robiłam już wiele rzeczy. Podpalałam ten pokój i patrzyłam jak płomienie niszczą to miejsce. Rozwalałam wszystko wokół kijem bejsbolowym. Zabierałam małą siebie stamtąd w piękne, bezpieczne miejsca. Wchodziłam tam jako dorosła ja i wygarniałam wszystkim całą moją złość i ból.

Przez całe lata nosiłam w sobie ten żal, wielki ogromny żal do wszystkich. Do mojej mamy do mojego taty, do dziadka. Do wszystkich bliskich którzy byli, ale udawali że wszystko jest dobrze. Do wszystkich którzy kazali zaciskać mi zęby i znosić to piekło. Do wszystkich, którzy próbowali ze mnie zrobić wariatkę, którzy wmawiali mi, że jestem przewrażliwiona. Do tych, którzy twierdzili, że jestem leniwa i rozpieszczona, że mam za dobrze. Do tych którzy mają czelność wbijać mnie w poczucie winy bo się nie odzywam do osób, które mnie krzywdziły przez lata. Do tych którzy, przeciągnęli mnie przez piekło, zafundowali traumy i problemy psychiczne na całą moją dorosłość, przez których spędziłam godziny na  terapiach, warsztatach i lekach psychotropowych. Do tych którzy oburzają się, że nie interesuje mnie co u nich, podczas gdy sami ani razu nie zapytali jak sobie radzę!

Jestem na was wszystkich wkurwiona! I w końcu mogę to puścić.

Jestem wkurzona na osoby, które po latach odzywają się jak gdyby nigdy nic, oczekując ode nie jakichś rzeczy, proszą o jakieś przysługi. Ludzie, którzy spodziewają się, że będę udawała, że wszystko gra, tak jak oni udają. NIE. NIE GRA. NIE BĘDĘ NIC UDAWAĆ. KONIEC.

Nie będę też milczeć. Nie będę gryźć się w język i zaciskać ust. Nie będę tłumaczyć, wybielać, usprawiedliwiać bo ktoś jest stary, albo ktoś sam miał ciężko. To nie jest żadne usprawiedliwienie! Nie ma usprawiedliwienia na krzywdę. Są ludzie w moim życiu, którzy ranili, ale wzięli za to odpowiedzialność. Ludzie którzy przyznali, że popełnili błędy, przeprosili, ludzie którzy się zmieniają. TAK. MOŻNA. Na tym polega dorosłość i dojrzałość. Nie ma już w moim życiu miejsca dla osób, które całe życie robią z siebie ofiarę, nie szanują nikogo i niczego, ale wymagają szacunku dla siebie. NIE. JUŻ NIE.

Nie będę ukrywać prawdy bo jest dla kogoś niewygodna. Nie będę przekonywać samej siebie, że nie mam prawa czuć tak jak czuje bo inni wiedzą lepiej co się zdarzyło. Przestaję już w siebie wątpić. Przestaje wątpić w swoje odczucia. Przestaję się zastanawiać czy może rzeczywiście sobie tego nie wymyśliłam. NIE. NIE WYMYŚLIŁAM. Ja wiem jak było. Ja wiem co czułam. Ja znam prawdę.

Inni mogę wypierać – proszę bardzo. Mogą usprawiedliwiać, zamazywać rzeczywistość. Proszę, to ich wybór i wolna wola. Mogą udawać, manipulować, prowadzić dalej swoje gierki i rozgrywki. Kreować życie na pokaz. Każdy ma swój wybór. Mogą oburzać się kiedy ktoś mówi głośno prawdę. Trudno. Prawda to prawda. Choćby nie wiem jak niewygodna.

Ja już z tym skończyłam z tym ukrywaniem, ze strachem, ze wstydem. To nie ja powinnam była się wstydzić całe lata.

Nie dam już sobie odebrać prawa do opowiadania mojej historii. Do odczuwania bólu, kiedy ktoś mnie krzywdzi. Nie. Już wystarczy. Teraz ja staje na przodzie, na czele mojego życia. Teraz ja się sobą zajmę. Ja staję po swojej stronie. Ja jestem tutaj po to, żeby dbać o siebie najlepiej jak potrafię. To moja odpowiedzialność. Nikt mnie nie musi uszczęśliwiać. Nikt mi nie musi zapełniać moich deficytów. JA jestem tutaj po to, żeby dbać o siebie i swoje potrzeby najlepiej jak potrafię. Ja mogę to dla siebie zrobić. Teraz już tak. Kiedyś nie mogłam, kiedyś nie wiedziałam. Dzisiaj mogę, dzisiaj wiem. I każdy ma możliwość się zmienić. Nie każdy to zrobi. Trudno. To już nie moja sprawa.

Ja jestem na swojej ścieżce życia i to ja wybieram z kim chcę się na niej spotykać, a z kim nie.

Dzisiaj ten zamknięty pokój to dla mnie symbol odrodzenia. Spalam swoje traumy płomieniem uzdrowienia. Odradzam się jak feniks z popiołów. Odzyskałam prawo do gniewu. Uznałam swoje krzywdy. Odzyskałam siebie.

Jeśli uznałeś ten wpis za wartościowy, podziel się nim z kimś bliskim ♥

Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email

Zapraszam Cię do współpracy

]]>
http://planetaserca.pl/zamkniety-pokoj-moja-trauma/feed/ 2
LIST. http://planetaserca.pl/list-do-d-ty-wiesz-kim-jestes/ http://planetaserca.pl/list-do-d-ty-wiesz-kim-jestes/#comments Fri, 31 May 2019 16:53:23 +0000 https://malaplaneta.pl/?p=401 Czytaj dalejLIST.]]>
lol (1 of 1)-62

LIST.

Trzymałam to w sobie przez lata. Unikałam zajrzenia w te krzywdy bo bałam się, że mnie rozniosą, zniszczą od środka. Wspomnienie tego bólu i krzywdy było nie do zniesienia. Jednak teraz już czas powiedzieć na głos to, co trzymałam. Chętnie podałabym tutaj imię, nazwisko i wszelkie mi znane dane osoby, do której kieruje ten tekst. Chętnie wykrzyczałabym to całemu światu. Jednak nie zrobię tego. Mimo to wierzę, że wszystko w tym świecie ma swoją cenę. Szczególnie znęcanie się nad niewinnymi, bezbronnych istotami. Ta osoba, ma swoją historię, swoją przeszłość, ale też swoją winę, z którą ostatecznie przyjdzie jej się zmierzyć. Ta osoba, wie kim jest. I ja wiem kim ona jest. I to wystarczy.

List.

Ile to lat? Ile to lat musiałam znosić twoją opresje, twoje rządy, twój terror? Jak można coś takiego zagotować dziecku?! Jesteś prawdziwym potworem z piekła rodem! Nie wiem jak można być tak nie czułym, takim bez serca, aby tak pogardzać małym, niewinnym dzieckiem! Aby zgotować mu piekło na ziemi. Nie mieści mi się to w głowie! Ty nie masz sumienia, wyprany z uczuć kat. Nienawidzę Cię. Nienawidzę Cię za te lata w strachu, za te lata w upokorzeniu, za całe lata w poczuciu winy, we wstydzie, w przerażeniu! Boże, to Ty powinieneś się wstydzić! Powinieneś się wstydzić swojej paskudnej duszy! Jesteś potworem, który udaje wielkiego szlachcica, ale z Ciebie zwykły prostak! Pustka w środku. Interesuje cię tylko własnego ego i wygoda. Przez lata wykorzystywałeś wszystkich. Podle i bezczelnie!

JAK MOGŁEŚ? JAK, KURWA, MOGŁEŚ?! TY WIESZ ILE KRZYWD MI WYRZĄDZIŁEŚ? TY WIESZ JAKIM JESTEŚ POTWORNYM CZŁOWIEKIEM BEZ SERCA, BEZ EMPATII? PRAWDZIWY POTWÓR! JAK JA MAM CIĘ JUŻ DOSYĆ! NIE MA SŁÓW, KTÓRE ODDAWAŁY BY TWOJE OKRUCIEŃSTWO.

Całe życie pod twoje dyktando, na paluszkach wokół ciebie, żebyś tylko się nie zezłościł, żebyś tylko był zadowolony.  PO CO, KURWA? Po co? Co ty dałeś komukolwiek?! Co ty kiedykolwiek dałeś z siebie innym, poza krzykiem, pogardą, krytyką, ubliżaniem, brakiem szacunku, wyśmiewaniem, zawstydzaniem, gaslightingiem, wbijaniem w poczucie winy, szyderstwem, okrucieństwem? Mogę wyliczać bez końca, bo ty jesteś bez serca. ZIMNA, PUSTA DUSZA POTWORA SADYSTY! Ból sprawia ci przyjemność. Zastraszałeś wszystkich wokół. Wymuszałeś, mieszałeś z błotem, znęcałeś psychicznie. WYŻYWAŁEŚ SIĘ NA WSZYSTKICH PO KOLEI, ALE JUŻ NIE NA MNIE! O NIE! JUŻ KONIEC! BASTA! JUŻ WYSTARCZY! TY NAWET NIE WIESZ JAKĄ KRZYWDE MI WYRZĄDZIŁEŚ! JAKIE PODŁE OKRUCIEŃSTWA! POTWÓR! DESPOTA! NIENAWIDZĘ CIĘ! Pozostawiłeś ślady w mojej duszy na lata, głębokie rany, które niezagojone powoli mnie dobijały, doprowadzały do szaleństwa! Borykałam się z tym, małe, niewinne dziecko, myślałam, że to ja jestem złem wcielonym, a to ty byłeś diabłem! Prawdziwym diabłem! Twój ból niosą na swych barkach całe pokolenia twego rodu! Niekończący się cykl krzywdy. NIE ZASŁUŻYŁAM SOBIE NA TO! BRAKUJE MI SŁÓW ŻEBY WYRAZIĆ JAK BARDZO JESTEM WKURIWINA, ZŁA , WŚCIEKŁA, ZRANINA! BO NA TAKIE OKRUCIEŃSTWO NAWET NIE MA WYSTARCZAJACEGO OBURZENIA!

Ty, narcysta, zapatrzony w siebie, burak, “wielki pan”, nienawidzę cię! Nie zasłużyłeś ode mnie na nic! Na nic! Ty skrzywdziłeś mnie najdotkliwiej. Nigdy cię nie obchodziłam, nikt nigdy cię nie obchodził. Stworzyłeś w swoim domu prawdziwy terror, więzienie, piekło bez wyjścia. JAK???? JAK, KURWA, MOŻNA SIĘ OBRAZIĆ NA MAŁE DZIECKO? KURWA! KIM TY JESTRŚ?! CO?! TY POTWORZE! Jak można stosować taką wyrafinowaną torturę, przemoc psychiczną i emocjonalną na małym dziecku, na własnej rodzinie? ALE TY ZNĘCAŁEŚ SIĘ NAD WSZYSTKIMI BEZ WYJĄTKU! Żeby ktokolwiek wiedział co się działo za zamkniętymi drzwiami twego domu. Straciłbyś w pięć sekund ten swój wizerunek wielce mądrego, szanowanego intelektualisty. KURWA! JA MAM DOSYĆ! NIGDY WIECEJ MNIE NIE SKRZYWDZISZ! NIGDY WIĘCEJ NIE POZWOLĘ, BYŚ KRZYWDZIŁ MALEŃKĄ KINGUNIE! Ty potworze bez skrupułów! Ty jeden wiesz kogo masz na sumieniu, jakie zbrodnie, jakie krzywdy popełniłeś. NIE WIEM JAK MOŻESZ SPOKOJNIE SPAĆ W NOCY! TY WIESZ KIM JESTEŚ! NIENAWIDZĘ CIĘ, TYLE CI POWIEM. ŻEGNAM. Wywalam wszystko, co we mnie władowałeś. Wyrzyguje to tobie z powrotem. Zabieraj to. Weź to sobie, to należy do Ciebie. Podtapiałeś mnie w tym bagnie, szlamie. Teraz ci to zwracam. Cały fałsz, okrucieństwo, wyjący krzyk rozpaczy.

Ściany twego domu były świadkiem tylu krzywd, niemych wołań o pomoc, która nigdy nie nadeszła. Tarzałam się w bólu na dywanie w pokoju twego domu. Życzyłam Ci jak najgorszej, nienawidziłam Cię! A ty niewinny! Ty wieczna ofiara, wbijałeś wszystkich w poczucie winy! O mój Boże, koniec z tym przedstawieniem! Żegnam pana! Czas odkryć prawdę, czas na sprawiedliwość! Dosyć! Nigdy więcej nie będę biegać wokół ciebie, już wystarczy. Jesteś potworem, prawdziwym potworem. Nigdy więcej nie będę twoja ofiarą. Koniec z tym koniec! WON! Wynocha stąd! Wywalam ciebie z siebie. KONIEC TEJ ZMOWY MILECZENIA! KONIEC UDAWANIA, ŻE WSZYSTKO JEST DOBRZE! KONIEC UDAWANIA, ŻE NIC SIĘ NIE STAŁO! ŻE NIKT NIC NIE PAMIĘTA! DOSYĆ JUŻ TEGO! DOSYĆ USPRAWIEDLIWIANIA! TWOJE DZIAŁANIA NIE MAJĄ ŻADNEGO USPRAWIEDLIWIENIA! NIC CIĘ NIE TŁUMACZY! KONIEC TEGO LĘKU, TEJ MASKARADY! TO TY POWINIENIEŚ SIĘ WSTYDZIĆ! WYMAGAŁEŚ SZACUNKU PRZEZ LATA! CO ZA FARSA! TY NIGDY NIKOGO NIE SZANOWAŁEŚ!!!

Nigdy więcej nie dam ci się skrzywdzić! Ja teraz siebie ochronię, ja teraz zajmę się sobą. To jest Twoje! To ty tak bardzo nienawidzisz sam siebie, że nie potrafisz żyć ze sobą. Musisz wszystkich krzywdzić bo to jedyny sposób, żeby inny czuli się tak jak ty. Byli tak samo nisko jak Ty, dlatego wbijasz ich w ziemię. Ale nie mnie, ja mam dosyć, mówię BASTA! NIGDY WIĘCEJ! TERAZ JA! TERAZ CZAS NA MNIE! JA OD TERAZ OCHRONIĘ SIĘBIE! Ja staje za sobą, w swojej sile, od teraz mnie nie dosięgniesz, ja teraz ochronie małą Kingunię, ochronię tak, jak nikt jej nie ochronił wtedy. Ja jestem tutaj dla niej, a Ty nie masz żadnej władzy nade mną. ŻADNEJ! Skończyło się twoje panowanie! WON! WYNOCHA! Wracaj na swoją ścieżkę życia, może kiedyś znajdziesz światło. Ja ciebie żegnam! Wynocha z mojej przestrzeni. Zabieraj swoje brudy z mojego życia, zabieraj cały ten syf, który we mnie wpakowałeś. Ja nie będę już tego nieść. O nie! Skończyło się. Żegnam cię, wracaj do siebie, wywalam cię z siebie, wracaj do swojej przestrzeni. Ja mam już dosyć, nie będę dźwigać na barkach twojej nieprzepracowanej tragicznej historii. JA ZASŁUGUJE LEPIEJ. JA DAM SOBIE WSZYSTKO, JA BĘDĘ SWOIM OBROŃCĄ I WYBAWCĄ. TY JUŻ NIE MASZ NADE MNĄ ŻADNEJ WŁADZY. WRACAJ DO SWOJEJ PRZESTRZENI. ŻEGNAM. TERAZ CZAS NA MNIE!

Zapraszam Cię do współpracy

]]>
http://planetaserca.pl/list-do-d-ty-wiesz-kim-jestes/feed/ 2
Matczyna rana http://planetaserca.pl/matczyna-rana/ http://planetaserca.pl/matczyna-rana/#comments Tue, 14 May 2019 16:45:21 +0000 http://malaplaneta.pl/?p=439 Czytaj dalejMatczyna rana]]>
lol (1 of 1)-60

Matczyna rana

Nosiłam to w sobie przez większosć swojego życia. Ogromny żal i złość do mojej mamy. Ona się zmieniła. Dzisiaj jest inną kobietą. Dzisiaj mamy nową, szczerą i prawdziwą relację, nad którą wciąż pracujemy. Dzisiaj moja mama bierze odpowiedzialność za siebie. Ona wie, jak było i rozumie, że było źle. Jednak przez większość mojego życia było inaczej. Tłumiłam i dusiłam w sobie prawdę – mój gniew, żal, smutek i zawód przez całe lata. Zajadało mnie to od środka. Zamieciona pod dywan krzywda, o której nie mogłam powiedzieć, której sama nie rozumiałam. Ja nawet nie wiedziałam, że tak jak było – było źle. Ja myślałam, że to ja jestem zła. Żyłam w poczuciu winy, że jestem niewdzięczną córką, egoistką, złym człowiekiem. Nie wiedziałam dokładnie, co było moją winą, ale taki obraz siebie miałam. Wywalało mi złością i płaczem na co dzień w jakichś drobnostkach. Potrafiłam się zalać łzami, kiedy ktoś powiedział mi coś przykrego, albo wpaść w szał, kiedy nie udała mi się jakaś drobna rzecz. Emocje mną targały, ale ja ich nie rozumiałam. Te moje różne wybuchy tylko mnie utwierdzały w przekonaniu, że naprawdę musi coś ze mną być nie tak. Dzisiaj wiem, że to był gniew i rozpacz małej, skrzywdzonej dziewczynki we mnie. To były emocje skumulowane przez lata, emocje które musiałam przełknąć w imię bycia “grzeczną i posłuszną” córką. Emocje, które nie zniknęły, ale zostały głęboko we mnie.  To jest coś, czego nie mogę już dłużej w sobie trzymać. Dzisiaj docieram do uczuć tej dziewczynki i daje jej w końcu prawo poczuć i wyrazić to, czego nie mogła wtedy. Nic tak nie boli jak matczyna rana. Weszłam w sam środek mojego bólu i uleczam, odczuwam, przytulam. A to jest to, co we mnie siedziało od dawna. Piszę ten tekst bo prawda przynosi oczyszczenie. Dla wszystkich.

~~~~

Nie zasłużyłam sobie na to, mamo. Powinnaś była mnie chronić, słuchać, rozumieć, a nie krzywdzić. Miałaś mnie gdzieś przez całe lata. Nic Cię nie interesowało poza Tobą samą. Wiecznie TY. Wiecznie Twoje problemy, wiecznie Twoje kryzysy. Wiecznie Ty byłaś ofiarą, wiecznie Tobie trzeba było współczuć, wiecznie TY. Ile można? Już dosyć! Teraz ja! Teraz ja! Już dosyć, już wystarczy!

Nie mogłam, mamo. Nie mogłam, nie mogłam być sobą. Liczyłaś się tylko TY. Zawsze TY i nikt więcej. Nie obchodziły Cię moje uczucia, nie przykładałaś w ogóle uwagi do niczego poza sobą samą. Ty zawsze w centrum uwagi. Ty zawsze dbałaś, żeby być na pierwszym planie, żeby Tobie się wszystko należało, żeby Tobie wszyscy współczuli. Grałaś rolę ofiary przez lata. Urządzałaś ten cyrk wokół siebie, a ja latałam za tobą. Biegałam za moją mamusią, prosząc o odrobine uwagi, odrobine miłości i zainteresowania. Nigdy nie mogłam się równać z Tobą. Byłam dla Ciebie tylko wtedy, kiedy Ty mnie potrzebowałaś. Tylko wtedy mnie zauważałaś. Ktoś Cię musiał przecież wysłuchać, ktoś Cię musiał wesprzeć, ktoś musiał zawsze być. Ciebie jednak nigdy nie było dla mnie. Moje uczucia nie miały znaczenia. Ja byłam niewidzialna. Byłam jaka ściana, stały element domu.

Czułam, że jestem nikim. Byłam tylko twoją dziewczynką na posyłki, sierotką, niewiniątkiem. Wylewałaś mi swoje żale, przelewałaś na mnie swoje problemy i co ja niby miałam z tym zrobić, mamo? Boże, jestem na ciebie taka wściekła! Nigdy mnie nie dostrzegałaś, nie traktowałaś z szacunkiem. Gardziłaś mną, wyszydzałaś, dystansowałaś się wtedy, kiedy najbardziej Cię potrzebowałam! Nienawidziłam Cię momentami. Miałam ochotę udusić. A zaraz potem zalewałam się łzami z poczucia winy, miałam ochotę wyć z bólu i wstydu. Myślałam, że popełniam straszliwą zbrodnię za każdym razem, kiedy robiłam coś wbrew Tobie. Zasady nigdy nie były jasne. Zmieniałaś zdanie, co pięć minut, nigdy nie wiedziałam, kiedy i co jest okej, a kiedy już nie. Ty za to żyłaś poza wszystkimi zasadami. Ty byłaś ideałem, świętą matką, która wypruwała sobie żyły, a ja byłam niewdzięcznicą, która musi ciągle pracować na twoją miłość. Piąte koło u  wozu, które zabiera Ci czas, które ciągle czegoś chce. Traktowałaś mnie jak kłopot. Nic, co mnie dotyczyło, nie było dla ciebie ważne. JA byłam nieważna, byłam tylko twoim tłem, śpiewałam chórki w twoim przedstawieniu życia. Nienawidziłam siebie. Wbijałaś mnie wiecznie w to chore poczucie winy, małe niewinne dziecko.  Co tak strasznego może zrobić małe dziecko?!

Przelewałaś na mnie swój własny ból, z którym nie potrafiłaś się zmierzyć. Swoje własne rany. Byłam wiecznie nie dość dobra, wiecznie za wiele chciałam, wiecznie nic mi nie odpowiadało. To nie prawda! O nie, już nie! Tak nie było! To było twoje własne! Ty nigdy nie byłaś idealna, ale oczekiwałaś tego ode mnie, od wszystkich. Cały świat zły, a ty jedna najwspanialsza. Ty i ten Twój surowy wyraz twarzy, krzyk i zero empatii. Pamiętam jak tam stoję, mała dziewczynka, która trzęsie się z płaczu, która nic nie może zrobić, żeby naprawić sytuację, która popełniała straszliwy błąd i to koniec życia bo mama jest tak wściekła! A potem znowu byłaś super miłą mamą przyjaciółką, żartowałaś ze mną jak z koleżanką, zwierzałaś się i plotkowałaś. Byłaś pomieszaniem małej dziewczynki z tą surową, szydzącą, krzyczącą kobietą. I nigdy nie wiedziałam w jakim będziesz humorze, co ja dzisiaj zrobiłam. Czepiałaś się mnie o wszystko, Ty najlepiej wszystko wiedziałaś. Nie miałaś pojęcia, co się dzieje w moim życiu, kim ja jestem, co ja czuje. Nic Cię nie obchodziło. Tylko wywracałaś oczami, że znowu mam jakiś problem jakbyś chciała powiedzieć: „co znowu, przestań się mazać i weź w końcu się w garść”.

Oczekiwałaś że będę niczym laleczka, zawsze uśmiechnięta, zawsze obecna, żeby cię podtrzymać na duchu, a jak coś ci się nie uda, zawsze można na mnie wszystko zwalić. Brałaś ze mnie i brałaś garściami, wyrywałaś wszystko, co miałam, wszystko dla Ciebie! Tylko ty, ty, ty. Nikt inny. Wszystko się Tobie należy! Mnie nie było, JA nie istniałam, było miejsce tylko dla Ciebie. Na Twoje dramaty, na twoje historie, problemy…tylko wokół tego się kręciło moje życie. Ustawiałaś każdego mężczyznę na piedestale, a ja była odstawiona na boczny tor. Przeżywałam piekło, a ty zajęta swoimi sprawami nawet nie dostrzegałaś. Biegałaś za romansami, próbowałaś stworzyć “pełny dom”, a ja tego wcale nie chciałam, chciałam jedynie mieć mamę, którą obchodzę. Musiałam wciąż rezygnować z siebie dla  Ciebie, a ty nawet tego nie widziałaś. Byłam wiecznie w pogotowu, gotowa rzucić wszytko, żeby gasić domowy pożar. Siedziałam jak na szpilkach, wyczekując na kolejną awanturę, na kolejny koszmar. Nie mogłam się uwolnić, czułam jak jestem do Ciebie przywiązana niewidzialnymi linami. Jak bez Ciebie sobie nie poradzę, chociaż przecież od dawa byłam nauczona radzić sobie tylko sama. Ja byłam zmuszona stać się matką dla Ciebie, to Ty mnie ustawiłaś w takiej roli. Nie mogłam być beztroskim dzieckiem bo musiałam dźwigać ciężar Twoich problemów. Nie wierzyłam w siebie, nie umiałam się usamodzielinić, czułam że muszę spowiadać się Tobie z każdego kroku. Nie wiedziałam gdzie kończę się ja, a gdzie zaczynasz Ty. Uważałaś, że wszystko ci się należy. Ty wszystko robisz dobrze, Ty sobie nie masz nic do zarzucenia. To ja wiecznie jestem nie taka jak trzeba. Wiecznie coś jest ze mną. A ty nie masz na to siły, nie masz na to czasu. Jak tylko się psułam to rzucałaś mnie w kąt, zabawka nie działa, wróć jak się naprawisz, czego chcesz ode mnie, zajmij się sobą…

Przez całe lata we mnie byłaś tylko TY. Ty i Ty. Ale z tym już koniec! Teraz ja! Teraz w końcu czas na mnie. Już dłużej tak nie będzie. Nie. Teraz ja będę sobą. Teraz ja jestem pierwsza. Już koniec tego. Już wystarczy. Ty jesteś dorosła, Ty się zajmij sobą. Ja już nie będę tego robić za Ciebie.

Zapraszam Cię do współpracy

]]>
http://planetaserca.pl/matczyna-rana/feed/ 6
Serce małej dziewczynki http://planetaserca.pl/serce-malej-dziewczynki/ http://planetaserca.pl/serce-malej-dziewczynki/#comments Sat, 11 May 2019 20:00:36 +0000 https://malaplaneta.pl/?p=409 Czytaj dalejSerce małej dziewczynki]]>
lol (1 of 1)-53

Serce małej dziewczynki

Dotknij swojego serca. Połóż rękę na sercu i poczuj jego rytm. Tak, ono tam jest. Tak, teoretycznie miałam serce, ale w praktyce to już inna bajka. Moje serce zostało roztrzaskane na miliony małych części, przez ludzi, którzy powinni byli go strzec. Przez moich rodziców.

Wtedy, gdy jako mała dziewczynka patrzyłam jak mój pijany ojciec wczołguje się do domu.

Wtedy, gdy dziecko wiecznie słuchałam wrzasków, kłótni, oskarżeń, wyzwisk.

Wtedy, gdy kuliłam się ze strachu w łóżku co noc, zastanawiając się, kiedy wróci mój ojciec. Czy w ogóle wróci?

Jak bardzo będzie pijany?

Czy pójdzie od razu spać czy będzie wszczynał pijackie kłótnie?

Czy może znów nie będzie mógł trafić kluczem do zamka, więc będzie walił w te przeklęte drzwi, dopóki ktoś mu nie otworzy…

Tak. Pamiętam jak prosiłam moją mamę, żeby kładła mi rękę na uchu jak zasypiałam, bo tak bardzo nie chciałam słyszeć Jego powrotu…Bo może znowu będę musiała trzęść się ze strachu o siebie i mamę, patrzeć jak ojciec wykręca jej rękę przedpokoju. Może znowu będę musiała wybiegać w kapciach na klatkę schodową w środku nocy. Może mój ojciec będzie próbował wejść do domu przez balkon, może będzie krzyczał pod oknami…

Może znowu będę stać w przedpokoju w piżamie i patrzeć jak policjant spisuje coś w notesie, podczas gdy moi rodzice i dziadkowie przekrzykują siebie nawzajem… A ja tam stoję i nie rozumiem, czemu moja rodzina robi w ogóle coś takiego, nie rozumiem, dlaczego nikt nie widzi jaka ja jestem przerażona. Dlaczego ludzie, którzy mnie podobno kochają nie zastanawiają się, że właśnie tworzą mi piekło na ziemi, że ja tam stoję i myślę że kończy się świat bo moja rodzina rozrywa się nawzajem na strzępy na moich oczach. Stoję i jestem przerażona, a najbardziej boję się tego, co się stanie jak ten policjant wyjdzie i zostawi nas wszystkich samych…

Życie z ojcem alkoholikiem to była jedna wielka loteria, nigdy nie wiedziałam co się trafi tym razem. Może znowu jak wrócę z mamą do domu to na drzwiach będzie przybita kartka z pożegnaniem, bo mój ojciec idzie skoczyć z mostu, albo będzie twierdził, że zjadł trujące liście dieffenbachii. Może znowu będę przyglądać się jak wykrwawia się na podłodze w przedpokoju po tym jak walnął pięścią w szybę kuchennych drzwi, a mama dzwoniąc po pogotowie próbuje zatamować krwotok sznurówką z buta. Do dziś pamiętam jak tam stoję – mała dziewczynka w różowym sweterku – i patrzę na podłogę pokrytą krwią i odłamkami szkła…

Pamiętam też doskonale jak rozpakowując gwiazdkowy prezent, kazałeś mi tato, zapamiętać te święta bo to ostanie święta z Tobą. Żebym się nacieszyła bo Ty się idziesz zabić. JAK W OGÓLE MOŻNA COŚ TAKIEGO POWIEDZIEĆ MAŁEMU DZIECKU?! Choć trzeba przyznać, że w jednym miałeś racje, bo to chyba były ostatnie święta jakie spędziliśmy razem…

Uwielbiałeś robić szum wokół siebie, wymyślałeś ciągle chore historie. Bóg jeden wie, co ty tam brałeś żeby mieć takie odloty. Ja nigdy nie zapomnę jak  miotałeś się po domu przerażony, opędzając się od wyimaginowanych motyli…Takie rzeczy w głowie dziecka utrwalają się na dobre. Piszę to i nie wierzę, że Ty jesteś dorosłym człowiekiem, któremu przypadło wychowywać dziecko…To jest prawdziwa tragedia! Ja jako siedmioletnie dziecko byłam bardziej odpowiedzialna niż Ty.

Przez całe lata skręcał mi się żołądek na dźwięk klucza w zamku. Cała trzęsłam się ze strachu słysząc nieznajome dźwięki dobiegające z klatki schodowej.  I ten strach nigdy się nie skończył, nawet potem, kiedy ojciec zniknął niczym jakaś mara senna , prawie jakby nigdy nie istniał. Potem było gorzej bo był ten sam nie kończący się schemat, który ciągnęła moja mama, znajdując kolejnych partnerów, którzy byli kopią mojego ojca, kopią jej własnego ojca… Przeprowadzki w tą i z powrotem, zapewnienia że tym razem mama znalazła porządnego faceta, że teraz się ułoży, teraz będziemy mieć prawdziwy “dom”. A kończyło się tak samo. Co z tego, że nie było alkoholu, kiedy był krzyk, wrzaski, chaos, oskarżenia, wylewanie brudów, wyprowadzki, rozstania, burze z piorunami, ciche dni, atmosfera gęsta, że można zawieszać siekierę w powietrzu. Oprócz tego, ciągły lęk o przetrwanie, o pieniądze, o dach nad głową. Życie w ograniczeniu z oddechem narcystycznego dziadka na plecach. Tyle zła przewinęło nie przez moje życie. Trujący koktajl toksycznych emocji, które chłonęłam jak gąbka. Cała moja rodzina zapatrzona w siebie, w odcięciu od emocji, w odcięciu od swoich serc, wyprana z empatii, pełna roszczeń i oskarżeń. Nigdy dla nikogo nie czułam się ważna, istotna. Nie byłam widziana, chciana, szanowana, kochana. Byłam niczym telewizor w tle, nikt nie zwracał uwagi. Zdana na siebie. Wszyscy traktowali mnie jakbym była niewidzialna, jakby to że jestem dzieckiem oznaczało, że nic nie czuje i w ogóle nie wiem co się wokół mnie dzieje…

Moja mama w biegu między próbą wiązania końca z końcem, a budowaniem kolej utopii domowej, skupiona na sobie i swoich dramatach, nie dostrzegała mnie w ogóle. Byłam klasycznym grzecznym dzieckiem, które nie sprawia problemów, ale umiera powoli od środka.

Dzisiaj moja mama to wie, dzisiaj rozumie te krzywdy, które wyrządziła, dzisiaj ją to boli, jednak wtedy…No właśnie tego “wtedy” się nie cofnie, nie da się go wymazać, zapomnieć, odciąć. Ono jest. A ja dopiero teraz odzyskuje prawo, żeby o tym “wtedy” opowiedzieć. I nie tylko o tym, bo tych “wtedy” było wiele….o wiele za dużo.

Nieopowiedziana, przemilczana historia. Wszystko zostaje w rodzinie, zamiecione pod dywan, wyparte, ubarwienie, zamazane.

Krzywda, której nie było, zło które się nie stało.

Coś ci się wydawało, coś wymyślasz, dlaczego Ty w ogóle jesteś ciągle smutna?

Dlaczego? Bo moje serce pękło, bo moja rodzina mnie zawiodła, bo musiałam na swoich maleńkich dziecięcych barkach dźwigać cały świat dorosłych problemów, których nie rozumiałam…Dlatego jestem smutna! I zła! I zawiedziona! Bo nikt mnie nie obronił, bo ludzie którzy powinni o mnie dbać, krzywdzili mnie najmocniej. Tak. Tak, bym dzisiaj odpowiedziała, na to absurdalne pytanie, ale nie wtedy, bo wtedy nie wiedziałam. Nie wiedziałam, co się ze mną dzieje, myślałam, że to ja jestem nienormalna, dziwna, popsuta…Tak właśnie działa dysfunkcyjny system rodzinny, o niczym się nie mówi, wszystko trzeba przemilczeć, udawać, że nie ma, a jeśli zgłosisz jakiekolwiek pretensje czy żale, to Ty jesteś winna, to Ty zrób coś ze sobą, jeśli coś ci nie odpowiada. To nie osoba, która krzywdzi jest tą złą, tylko ta osoba, która ośmieli się na tę krzywdę zwrócić uwagę, powiedzieć o niej głośno.  Tak działa chory rodzinny system. Każą Ci się dostosować. Tylko, że do dysfunkcji nie można się dostosować, więc to naturalne że będzie ci źle. Będzie Ci bardzo źle. Będziesz cierpieć.

Na całe szczęście dzisiaj mam dostęp do mojego “wtedy”, do mojej maleńkiej mnie, do małej Kinii we mnie i mogę przebrnąć z nią przez wszystkie te sytuacje. Mogę pozwolić jej mówić, mogę ja ochronić, uznać jej ból, mogę wesprzeć, utulić, oddać sprawiedliwość. Być dla niej, tak jak powinni być dla niej wtedy rodzice. Dzisiaj to ja mogę stać się dla niej najlepszą mamą i najlepszym tatą jakich może mieć. Teraz  to ja zaopiekuję się jej serduszkiem, ja ją ukocham. Nikt, nigdy więcej, nie roztrzaska tego niewinnego dziecięcego serca. Ja odzyskałam siebie i idę odważnie na przód, dzieląc się moją prawdą, moim światłem, którego nikt już nie zagasi.

Ściskam Was mocno,
Kinga.

Jeśli uznałeś ten wpis za wartościowy, podziel się nim z kimś bliskim ♥

Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email

Zapraszam Cię do współpracy

]]>
http://planetaserca.pl/serce-malej-dziewczynki/feed/ 2
Potrzebo-spełniacz http://planetaserca.pl/potrzebo-spelniacz/ http://planetaserca.pl/potrzebo-spelniacz/#respond Tue, 16 Apr 2019 20:30:51 +0000 https://malaplaneta.pl/?p=391 Czytaj dalejPotrzebo-spełniacz]]>

Potrzebo-spełniacz

Wciąż do Ciebie przychodzę, jak taka mała dziewczynka z dziurą w sercu, z nadzieję że zapełnisz mi choć trochę ten głód miłości, ale to nigdy się nie dzieje. Stoję przez tobą, mamo – mała, zlękniona dziewczynka, która czegoś potrzebuje. Potrzebuje uwagi, miłości, poczucia bycia ważną…Ale to nie stąd pochodzi, tego nie da się tutaj naprawić. To już minęło, to już odeszło.

To moja wielka, stara rana. To maleńka Kingusia we mnie, wierzy, że mamusia ja utuli, ukołysze, że w końcu da to, czego tak bardzo jej brakuje. To mój głód miłości, głód uwagi, głód zainteresowania. Mała dziewczynka, która jest samotna, która nie wie, kim jest i czego jej potrzeba, która chce się schronić w bezpiecznych ramionach mamusi, ale to nic już nie da. Tego już zabrakło. To już zostało stracone. I tam w środku wieje i hula, wielka czarna dziura, pustka w sercu nie do zapełnienia. Chodzę z tą pustka i staram się zasłużyć na twoją miłość, mamo. Chce poczuć się istotna, ważna. Chcę być sobą, ale nie mogę. Zawsze jesteś tylko Ty. Ty i TY. Dla mnie nie ma miejsca nigdy. Ten zawód jest tak ciężki do przełknięcia, kiedy przechodzę do Ciebie, ale widzisz we mnie tylko pożywkę dla siebie. Widzisz we mnie zapchaj dziurę. Twój prywatny potrzebo-spełniacz. Łapiesz mnie i wyrywasz, ze mnie co tylko mam, resztki, strzępki, cokolwiek, co tam jeszcze w sobie mam do zaoferowania. Bierzesz wszystko, nie zostawiasz nic dla mnie. A potem łaskawie zwracasz uwagę na mnie. Ty i Ty się liczysz. Ty i Ty najważniejsza. Kradniesz ze mnie, wyrywasz ze mnie, żerujesz na mnie. Już dosyć. Już wystarczy! Nie jestem tu po to, by dbać do Ciebie. Nie będę Cię zabawiać i wysłuchiwać, radzić i pomagać. Nie będę grała Twojej matki, to Ty jesteś moją.

A ja zawsze wracam jak pies, wiernie i potulnie i zawsze z tą samą nadzieją, że tym razem będzie inaczej. Już nie mam siły. Ta niewinna istotna we mnie nie zasłużyła na to. Zasłużyła lepiej. Odcinam Ciebie ode mnie, koniec z tym.

Mała Kingusia, która wciąż próbuje jakoś zbliżyć się do mamy. Stara się przestrzegać wszystkich zasad, które w ogóle tak naprawdę nie istnieją, zmieniają się co chwila, a Ty sama jesteś ponad nimi wszystkimi. Ona się stara i domyśla, jest na każde zawołanie, zawsze w gotowości. To niesprawiedliwe. To Ty jesteś dorosła. To Ty zajmij się sobą. Ja nie będę tego robić. Ja wychodzę. Ja Cię wyrzucam ze mnie, już nie chce tej chorej symbiozy.

Zapraszam Cię do współpracy

]]>
http://planetaserca.pl/potrzebo-spelniacz/feed/ 0
Rozdarcie http://planetaserca.pl/rozdarcie/ http://planetaserca.pl/rozdarcie/#respond Tue, 09 Apr 2019 17:08:14 +0000 https://malaplaneta.pl/?p=383 Czytaj dalejRozdarcie]]>

Rozdarcie

Zostawiasz swoje dziecko same. Bez wyjaśnienia, bez pożegnania. Zostawiasz je samo sobie i nie martwisz się tym, jako ono to zrozumie, jak ono to odbierze, co ono będzie czuło. I cała ta wina, całe to niezrozumienie zostaje z nim. I tworzy się w nim tak wielka rana, ogromna, wyjąca dziura w samym środku istnienia. I nie ma możliwości jej niczym zapełnić, nie można jej skleić, nie można od niej uciec. Nie można nic z tym zrobić, ona tam jest, obecna zawsze. Uciekałam od niej całe życie, ale ona zawsze dawała o sobie znać, przypominała o sobie, a ja nie wiedziałam, co to jest, skąd te uczucia. Myślałam, że to już za mną, że twoje odejście, nie ma na mnie wcale dużego wpływu. Ale ta rana była i rządziła moimi wszystkimi działaniami. Przez jej pryzmat patrzyłam na świat, na wszystko wokoło. Każde krzywe spojrzenie, każde nieprzychylne słowo, każda zmiana mimiki twarzy, wszystko odbierałem jako atak na mnie, jako odrzucenie, jako potępienie, jako potwierdzenie mojej bezwartościowości. Zawsze oczekiwałam, że ludzie mnie w końcu odrzucą, że na pewno nie będę chcieli mnie znać, zaprzyjaźnić się ze mną. Szukałam potwierdzenia moich oczekiwań we wszystkim. Najmniejsza oznaka, że ktoś mnie nie chce, była wystarczająca, żebym zamknęła się na powrót i odgrodziła grubym murem od wszystkich. Tak. Tak właśnie było. Tak. Nie mogę tego już znieść. Tej wyjącej rany, która nie pozwala mi normalnie żyć. Teraz to wiem, tato, ojcze, jakkolwiek mogę Cię nazwać, obcy człowieku. Tak, Ty. Jestem na Ciebie wkurwiona. Jestem taka wściekła, tato! Nie mogę uwierzyć, że mi to zrobiłeś. Popatrz. Popatrz! Jak? Jak mogłeś?! TY WIESZ CO JA CZUJĘ?! Jak niewiele Cię to obchodzi. Tęsknię za Tobą, czekam w środku. I nie mogę tego w sobie pogodzić, tej miłości i nienawiści, tego wkurwienia na Ciebie za wszystko, co mi zrobiłeś i tej tęsknoty za Tobą, za moim tatą. Jak można postawić dziecko w takiej pozycji?! A Ty nawet nie wiesz, jak ja się z tym borykam. Jak mi to utrudnia życie, jak cały czas oczekuje zdrady przez innych, jak nie potrafię się otworzyć, bo tak bardzo się czuje zawsze niechciana. Nie chce być nachalna. Boże. Ja tylko chciałam poczuć się ważna. Dla Ciebie nigdy nie byłam. Nie byłam wystarczająca. Boże. To boli. Boli ponad miarę. Nie dziwię się, że zablokowałam w sobie ten monstrualny ból, dziecko nie jest w stanie tego udźwignąć. Nie. To by chyba mnie zabiło. Ja już nie daje rady. Nie potrafią tego znieść. Nie mogę tego wypłakać i wykrzyczeć. To nie ma końca, to jest bezdenne. Karasz mnie swoją ciszą, swoim dystansem i chłodem. Jak każdy mężczyzna mojego życia. A ja stoję rozdarta między tymi sprzecznymi uczuciami, w jednej chwili mam ochotę Cię zabić, kiedy walę w poduszkę pięściami, a w drugiej mam ochotę paść na kolana i płakać, z żalu i tęsknoty za Tobą. To niewiarygodne.

Zapraszam Cię do współpracy

]]>
http://planetaserca.pl/rozdarcie/feed/ 0
Ból odrzucenia http://planetaserca.pl/bol-odrzucenia/ http://planetaserca.pl/bol-odrzucenia/#comments Fri, 05 Apr 2019 16:12:09 +0000 http://malaplaneta.pl/?p=359 Czytaj dalejBól odrzucenia]]>
po

Ból odrzucenia

Uff…Wiele się u mnie działo. Nie jest łatwo wracać po przerwie, tym bardziej, że czuje się jakbym dopiero co zaczęła sie budzić na wiosnę z mojego zimowego snu. Przychodzę dzisiaj z bardzo osobistym wpisem. Chce się podzielić w Wami procesem, który przechodzę.

Pisanie od zawsze było dla mnie formą terapii, odkąd sięgam pamięcią prowadziłam zawsze jakiś pamiętnik. Pisanie bloga jest w pewien sposób do tego podobne, chociaż nie do końca…. Tutaj swoje historie wysyłam w świat, do Was. Może dlatego taka forma jest dużo bardziej pomocna bo wreszcie mogę powiedzieć na głos rzeczy, które tłamsiłam w sobie od lat. Mogę opowiedzieć moją historię, moimi oczami, tak jak ja to pamiętam. I nikt mnie już nie uciszy, nikt mi już nie zabroni, nikt mi już nie powie, że wymyślam, że nie mam racji.

Tutaj na blogu czuje się swobodnie. Tutaj potrafię otworzyć się bez lęku i przelać wszystko, co się we mnie pojawia. Dużo trudniej jest mi jednak na sesji, na warsztacie, w grupie wsparcia… Tam tak nie potrafię. Tam paraliżuje mnie lęk i przerażenie. Tam boję się odrzucenia. Tam nie jestem na swoim terytorium – to ja przychodzę do innych, a nie inni do mnie. I to jest potwornie trudne bo boję się że nie zostanę zrozumienia, że zostanę odtrącona, że będę potępiona, wyśmiana…Wiem, że to bardzo mało prawdopodobne. Wiem, że sesje są po to, żeby mi pomóc, tak samo jak warsztat czy grupa wsparcia. Wiem to na poziomie świadomym, ale tam głębiej…to już zupełnie inna historia.

Ja wiem dobrze skąd ten lęk wypływa. Zobaczyłam to w sesji – zobaczyłam siebie, małą Kingusię stojąca pod ścianą w szkole. Samotna, wystraszona, pełna wstydu, niechciana…Widziałam pełne pogardy spojrzenia moich “koleżanek” z klasy, słyszałam ich szepty, ich śmiechy, czułam ten ból. Ból odrzucenia, upokorzenia przez ludzi, na których mi zależało. Pragnęłam jedynie ich sympatii, chciałam tylko być akceptowana. Zostałam jednak odcięta, zepchnięta na bok, wykluczona, pozostawiona sama sobie, w poczuciu że ja mam jakiś defekt, że to ze mną coś jest nie tak…

Byłam znowu tą Kingusią, czułam to od nowa. Byłam w jej skórze, tej niewinnej istoty, która została tak okrutnie skrzywdzona, tak niesprawiedliwe osądzona. Łzy ciekły mi po policzkach. Słyszałam ich głosy, widziałam ich zadowolone z siebie twarze, jakby wyrządzenie mi krzywdy było wspaniałą zabawą. Było mi tak potwornie przykro… To tak bardzo mnie bolało. Czy Wy wiedziałyście jaki zadajecie mi ból? Czy nie widziałyście mojego cierpienia? Pastwiłyście się nade mną beż żadnych skrupułów.

Ale to nie tam się zaczęło. Nie. Zaczęło się wcześniej….

To moja ojcowska rana. To mój własny tata porzucił mnie jakbym była nic nie warta. To tam zaczął się ten schemat. To ja brałam na siebie winę przez całe lata, myśląc że jestem nic nie warta, że nie zasługuję na jego miłość, jego uwagę, jego obecność…To tam uznałam, że skoro on nie chce mieć ze mną nic wspólnego, to ja muszę być do niczego. Muszę być popsuta. Wstydziłam się siebie. Płakałam. Wylewałam morze łez kiedy go zobaczyłam w swojej głowie. Stałam przed nim, mała Ja, zlękniona, pragnąca jedynie odrobinę uwagi, odrobinę akceptacji, odrobinę ciepła….jakiejkolwiek interakcji! Ale on był nieobecny, jak zawsze. Stał gdzieś tam w oddali, za grubym murem. Nawet nie potrafiłam poczuć swojej złości…Był tak daleko, taki niedostępny, bariera między nami. Tak jak zawsze. Tak. To właśnie on, taki wiecznie nieosiągalny. To on, któremu ja całe życie próbuje coś udowodnić. To on, za którego aprobatą wciąż gonię, to jemu wciąż się próbuję pokazać od jak najlepszej strony…

Biegam za Tobą tato, choć Ciebie to nie obchodzi, Ciebie nigdy nie ma. Chcę się Tobie przypodobać, chcę się poczuć w końcu coś warta, warta choć odrobiny Twojego zainteresowania. Chcę w końcu poczuć się ważna, wyjątkowa, chciana. Ty odszedłeś bez słowa, bez pożegnania. Zostawiłeś swoje dziecko, porzuciłeś jak stary grat, który już przestał być potrzebny, który przestał spełniać swoją rolę. Jak można zrobić coś takiego? Jak? Gonię za Tobą jak za wiatrem, staram się zapełnić tę wyjącą pustkę w moim sercu po tobie. Patrzę w oczy innych ludzi, ale szukam w ich spojrzeniach ciebie, twojej akceptacji. I panicznie boje się, że mnie odtrącą, tak jak Ty to zrobiłeś. Boje się że znowu okaże się nie dość dobra, że nie będę dla nich wystarczająca, tak jak nie byłam dla ciebie. Przepełnia mnie to lękiem, tak bardzo mnie to boli. Odrzucam innych, odcinam się do nich, zanim oni odrzucą mnie. Bo muszą odrzucić, tak jak Ty to zrobiłeś, tylko to jest dla mnie znajome, tylko do takich osób mnie ciągnie. Do tych nieosiągalnych, do tych, którzy nieuniknienie mnie skrzywdzą. Co za komedia, co za tragedia…Tak, tato, spójrz na to! Wybrałeś alkohol, wybrałeś siebie, swoją wygodę, nie patrząc na konsekwencje, nie zastanawiając się dwa razy…Spójrz na to co mi zrobiłeś! Popatrz! Nie boję się powiedzieć tego na głos, już dosyć tego ukrywania, tłumienia, wypierania, wybielania, udawania. Dosyć tego! To Ty mnie zawiodłeś, a nie ja Ciebie. Biedne, małe dziecko, które czekało na Ciebie z utęsknieniem, maleńka Kingusia we mnie, wciąż wypatrująca Ciebie…

Widziałam jej wielkie oczy przepełnione łzami, żal rozrywający serce, złamany duch… Tak bardzo było jej przykro, to tak bardzo ją bolało. Widziałam Ją, maleńką Kingunie, jak stoi przed ojcem, a jego nie ma… Tak jak zawsze. Rozmyta, niewyraźna postać. Nawet jak byłeś, to Cię nie było, tato. Tak. Tak to tutaj wszystko się zaczęło. Tak, to przez Ciebie powtarzałam w kółko do znudzenia ten sam schemat, przyciągałam ludzi, którzy mnie odrzucają, ranią, tak jak Ty to robiłeś. Obwiniałam siebie, za to że mnie nie lubią, obwiniałam siebie, za to że Ty nie chciałeś mieć ze mną kontaktu…Tak, musiałam wziąć winę na siebie, byś Ty mógł pozostać w mojej głowie idealny. Czekałam na Twój powrót. Byłeś niczym święty w tej swojej otoczce niewinności, całkowicie niedostępny, pozbawiony jakiejkolwiek winy. Ty sobie nigdy nie miałeś nic do zarzucenia…jak cię złapią za rękę mów że to nie twoja…czy to nie twoje własne słowa? Ja mam już tego dosyć! Jakimś cudem Ty zawsze wychodzisz z wszystkiego najmniej poruszony.

I nawet nie wiesz, tato, ile ja łez wypłakałam, ile zniosłam, ile się nacierpiałam. Tylko w imię czego? W imię wymuszonej akceptacji od ludzi, którzy mieli mnie gdzieś! Tak, latałam za nimi, zawsze w gotowości by pomóc, zawsze dostępna. A oni brali to ze mnie, ciągnęli ile się dało, a później śmiali mi się w twarz! Obgadywali za plecami, wytykali palcami, wylewali na mnie swoje brudy, swój własny toksyczny wstyd. Przychodzili tylko kiedy potrzebowali czegoś ode mnie. Stałam się dla nich idealnym kozłem ofiarnym ze swoją wielką raną odrzucenia. Byłam ich workiem treningowym. Byłam wycieraczką dla ich stłumionych emocji, dla ich frustracji, gniewu, żalu, wstydu…Brałam to wszystko na siebie, brałam to w zamian za okruchy ich akceptacji. Brałam to, bo myślałam że na nic lepszego i tak nie zasłużę. Och, bolało. Dopiero teraz, w sesji, przypomniałam sobie jak bardzo…Skrzywdzone dziecko, które nigdy nie miało szansy opowiedzieć swojej historii. Nie było nikogo kto chciałby wysłuchać, nikogo kto stałby po jego stronie. Wszyscy odwracali tylko wzrok, wszyscy kładli winę na mnie…

Pamiętam siebie dokładnie, jak stoję na schodach w szkole i zalewam się łzami bo nikt nie chce ze mną rozmawiać. Stoję tam i płaczę z tej bezsilności i bólu, płaczę i patrzę jak moje “koleżanki” naradzają się co zrobić bo mój nagły płacz wprawił ich w osłupienie. Małe, bezbronne dziecko, które zanosi się płaczem. Ani jedna osoba się nie zatrzymała by zapytać co się stało. Nikt. Tabuny dzieci, rodziców, nauczycieli przewijały się przez miejsce, w którym stałam. Nikt nie zwrócił uwagi. Jakbym była  niewidzialna! Tak, całe życie niewidzialna…nie warta niczyjej uwagi. Wiecznie wbijana w poczucie winy. Wiecznie przekonywana, że to ja muszę się zmienić, dostosować….bo nieśmiała, bo zamknięta, bo zbyt wrażliwa… NAPRAWDĘ?! Wtedy nie wiedziałam, że to była przemoc! Dzisiaj już wiem.

Dzisiaj wiem, że to są moje rany. To są moje krzywdy. To jest moja historia. Już dłużej nie będę siedzieć cicho. To ja tutaj byłam ofiarą! Nie będę trzymać tego w sobie, żeby innym było wygodnie. Nie. Nie mam już siły tego nieść. Już wystarczy, już mam dosyć.

W sesji widziałam siebie, małą Kingunie, która tonie w rozpaczy, która nie rozumie, która jest wściekła na niesprawiedliwość tego świata. Wzięłam ją w ramiona i płakałam razem z nią. Wreszcie ktoś do niej przybył, wreszcie ktoś ją zauważył, wręczcie ktoś poświęcił jej uwagę. Byłam przy niej i tuliłam ją zapewniając, że może to wszystko w końcu poczuć, że ma do TEGO prawo. W końcu liczy się jej wersja zdarzeń. Nikt już nie ma prawa jej mówić, co ona może czuć, a co nie. Jaka ma być, a jaka nie. Ja do niej przybyłam. Ja do niej przybyłam bo już dłużej nie mogę bez niej żyć. Ja się teraz Tobą zajmę, kochanie. Ja ciebie wysłucham, ja Ci wierzę. Tak. Już nie jesteś sama, ja stoję po twojej stronie.

Ty nie potrafiłeś, tato. Ty mnie zostawiłeś. Ulotniłeś się bez śladu…Tak, to Ty ponosisz winę. Tak, to Ty mnie skrzywdziłeś. To Ty mnie zawiodłeś. Tak. To Ty ustawiłeś dla mnie ten przykład, że jestem nic nie warta. To przez ciebie dawałam się traktować jak śmieć. Już nie pozwolę mojej Kingusi brać winę na siebie, o nie. Już wystarczy. Ja się teraz nią zajmę, Ty nie potrafiłeś być ojcem, Ty nosiłeś w sobie swoją własną nieprzepracowaną historię. Ty mi nie dałeś tego, co powinienieś. Teraz już za późno. Teraz już tego nie potrzebuję. Uwalniam się z tego. Teraz ja się mogę zająć sobą samą, tak jak Ty nigdy się mną nie zająłeś. Teraz ja mogę ukochać to cudowne dziecko we mnie, którego wyjątkowości nie było Ci dane poznać. Ja już nie będę nosić Twoich ran. Zwracam to Tobie.

Tak. Wy ze mnie drwiłyście, wy stosowałyście emocjonalną przemoc, koleżanki. Teraz już wiem, że to był Wasz własny ból, wasze własne rany. To nie o mnie mówiłyście te potworne rzeczy, tak naprawdę to było o Was samych. To była Wasza historia, którą zrzuciłyście na mnie, wasze własne stłumione emocje. Ja Wam to zwracam. Ja już nie będę tego nosić dłużej w sobie. Już nie mogę. Uwalniam się z tego. Oczyszczam.

Ja już nie pozwolę dłużej wierzyć Kinguni, że to jej wina. Nie. Ona jest niewinna, ona jest warta, ona jest kochana. Ona zasługuje na wszystko co najlepsze. Jestem tutaj dla niej. Po raz pierwszy w życiu ona nie jest już sama. Po raz pierwszy w życiu liczy się jej historia, jej uczucia, tak jak ona to pamięta. I nikt już nie ma prawa jej powiedzieć, że wcale tak nie było, że nie miała prawa czuć tego co czuła, że przesadza, że jest przewrażliwiona, że wymyśla. Nie.

Ja Ciebie kocham, ja Ciebie akceptuję, taką jaką jesteś. Ja znam Twoją prawdę i nie pozwolę jej już nigdy zagłuszyć.

Jeśli uznałeś ten wpis za wartościowy, podziel się nim z kimś bliskim ♥

Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email

Zapraszam Cię do współpracy

]]>
http://planetaserca.pl/bol-odrzucenia/feed/ 5