Planeta Serca http://planetaserca.pl Kinga Julia Skała Sat, 08 Jan 2022 18:18:59 +0000 pl-PL hourly 1 https://wordpress.org/?v=5.5.8 http://planetaserca.pl/wp-content/uploads/2022/01/fav-150x150.png Planeta Serca http://planetaserca.pl 32 32 Zazdrość http://planetaserca.pl/zazdrosc/ http://planetaserca.pl/zazdrosc/#comments Sat, 08 Jan 2022 16:02:11 +0000 http://planetaserca.pl/?p=3674 Czytaj dalejZazdrość]]>

Zazdrość

Zazdrość często postrzegana jest jako niepożądana emocja – lecz prawda jest taka, że jest to emocja jak każda inna – ona daje nam o czymś znać.

To, co zrobimy z tą emocją i informają jaką ona niesie ma ogormne znaczenie. Ponieważ zazdrość do informacja dla nas, o nas – wcale nie o osobie, której zazdrościmy.
 
Zazdrość pokazuje nam prawdę o naszych potrzebach i pragnieniach. Wskazuje nam, że ktoś ma lub robi coś, czego my także potrzebujemy, chcemy lub pragniemy dla siebie.
 
Ktoś ma obfitość w miejscu, w którym my odczuwamy brak. 
 
Zazdrość sama w sobie jest złożona – w niej kryje się wiele odczuć i odcieni – jest gniew i bunt, jest żal, jest smutek, jest wstyd, jest poczucie braku, straty, odrzucenia i niesprawiedliwości…każdy pewnie znajdzie coś jeszcze.
 
Ja sama znam to uczucie ze swojego życia bardzo dobrze, mysle że każdy z Was również. To bardzo ludzka emocja. 
 
Ponieważ zazdrość konfrontuje nas z naszymi najgłębyszmi pragnieniami i potrzebami z dzieciństwa – jednocześnie wydobywa na powierzchnię cały nasz ból związany z niezaspokojeniem tych potrzeb i pragnień poprzez rodziców. 
 
I przeżywamy na nowo, to co przeżywaliśmy wtedy…
 
Rany, traumy, rozczarowania, zawody, bycie pominiętym, bycie nierówno traktowanym, odrzucenie, samotność…wiele ❤
 
Przywraca nas to do tamtego dziecięcego poczucia niezaspokojenia oraz ogromnej bezsilności z nim związanej. Bo jako dzieci nie mogliśmy wiele zrobić…byliśmy całkowicie zależni i zdani na rodziców (opiekunów).
 
I jeżeli oni nie dostarczyli tego, co było nam potrzebne, jeśli nasze potrzeby oraz pragnienia były notorycznie zbywane, ignorowane, umniejszane, pomijane to my jako dzieci doszliśmy do wniosku, że widocznie NIE ZASŁUŻYLIŚMY na inne traktowanie.
 
Powstaje w nas głębokie przekonanie o byciu nie takim jak trzeba + jednocześnie powstaje nadzieja, że jeżeli się ZMIENIMY i postaramy się bardziej to wtedy może w końcu zasłużymy i dostaniemy to, co potrzebujemy od rodzica.
 
Jego uwagę. 
Jego uznanie. 
Jego akceptację. 
Jego miłość. 
 
Zostaniemy usłyszani.
Zostaniemy zobaczeni.
Zostaniemy zrozumiani.
Zostaniemy docenieni.
 
Staramy się jak możemy, często ponad siły, często kosztem swojego własnego ja, aby w końcu zasłużyć, aby być wystarczającym, aby zadowolić bo od zaspokojenia naszych potrzeb zależy nasze PRZETRWANIE. 
 
I gdy dorastamy, to dziecko w nas zostaje i wciąż się stara, próbując osiągnąć coś, co jest nieosiągalne…
 
A jest to nieosiągalne ponieważ to nie w Tobie był problem. Ty zasłużyłeś na wszystko poprzez sam fakt istnienia. To rodzic nie potrafił tych rzeczy dać i było to zupełnie niezależne od Ciebie. Co oznacza, że nie mogłeś postarać się lepiej, ani bardziej. Nie miałeś na to wszystko wpływu, NIE CHODZIŁO O CIEBIE.
 
Byłeś i jesteś idealny.
Byłeś i jesteś wystarczający❤
 
To jest bardzo istotna część. 
 
Ponieważ gdy widzimy, że ktoś dostał, osiągnął czy ma coś – czego nie mamy my, a tego pragniemy – to ten ktoś staje chodzącym triggerem, żywym przypomnieniem jak to jest czuć BRAK, jak to było czuć się niezasługującym…
 
Czujemy się znów gorsi, wybrakowani, nie dość dobrzy, nie dość mocno się starający, nie tacy, czujemy wstyd i złość na siebie…
 
Możemy w tych uczuciach tonąć i utwierdzać się coraz mocniej w tym przekonaniu, że DLA NAS NIE MA i nigdy nie będzie.
 
Częstym menianizmem radzenia sobie z tymi wszystkimi trudnymi emocjami – jest ich projekcja na zewnątrz, stworzenie historii, która przeniesie ciężar tych odczuć na tego kogoś właśnie.
 
I gdy zdyskredytujemy tę osobę, której zazdrościmy to czujemy chwilową ULGĘ. Bo gdy znajdziemy dowód na to, że ta osoba jest zła to MY już nie musimy czuć się dłużej gorsi od niej.
 
Oczywiście do momentu, aż nie pojawi się jakiś inny wyzwalacz zazdrości…
 
Ponieważ to uczucie gorszości zostało zainstalowane w nas i ono wypływa z nas. Dlatego tak ważne jest ODWRÓCENIE historii o sobie samym. 
 
Ponieważ błąd postwał na wstępie w przyjęciu przekonania, że nie dostałeś bo niezasługiwałeś. 
 
Zasługiwałeś. Nie dostałeś BO rodzic nie umiał dać. Problem nigdy nie był w Tobie.
 
Kluczowe jest zrozumienie, że to dziecko, którym byłeś, było w tym wszystkim niewinne. Ujrzenie i poczucie tego. Zajęcie się tym dzieckiem, jego potrzebami, pragnieniami i pomoc w zrozumieniu, że wszystko jest z nim w porządku.
 
To oni nie potrafili tego dać. Ty zasługiwałeś na WSZYSTKO ❤
 
Pomyśl o tym niewinnym dziecku, którym byłeś – jak ono mogłoby nie zasługiwać, na to, co najlepsze? Ono jest cudem. I to dziecko to Ty. 
 
Oczywiście aby odwrócić te perspektywę, musimy przyjąć do siebie także tę trudną prawdę, że to rodzice często zawiedli, że to oni nie byli tacy, jakich ich potrzebowaliśmy, A NIE MY.
 
Potrzebujemy to poczuć. Przyjąć, że tamtych rzeczy zabrakło – uznać, uszanować i opłakać te straty. Wykrzyczeć swój gniew. Wydobyć swoj żal. Przepłynąć przez zawód i rozczarowanie. Uwolnić te pokłady zastygłych emocji.
 
Przyjąć, że NIE MIELIŚMY wpływu na to, co było. I na to, czego nie było. Nie zmienimy tego, jak postaramy się bardziej. I nie musimy już starać się bardziej. Wystarczy to, jacy jesteśmy. 
 
Zawsze wystarczało. 
 
Nie musisz się już starać ponad miarę – bo nie jesteś już zależy od nikogo. Twój dobrostan jest zależny od Ciebie i masz możliwość SAM dostarczyć sobie tego, czego potrzebujesz i pragniesz. Jest to dla Ciebie dostępne. Starczy dla każdego z nas. Nikt nie musi stracić, aby zyskał ktoś. 
 
To nie jest łatwy temat. Tak wiele intensywnych emocji gotuje się w naszych wnętrzach, jesteśmy nauczeni projektować je na zewnątrz. Wzajemne oskarżenia, przepychanki, wyliczenie swoich win, słowny ping-pong , formowanie obozów nastawionych przeciwko sobie, kultura unieważniania itd.
 
Osądzamy i wydajemy srogie wyroki bardzo szybko i bardzo łatwo – ponieważ tak samo łatwo i krytycznie osądzamy samych siebie w swoim wnętrzu.
 
Nikt nas nie nauczył inaczej. 
Musimy nauczyć się sami ❤
 
Co zrobić z zazdrością? Zostać z nią. Pozwolić sobie jej doświadczyć. Potraktować ją jako swojego nauczyciela i skorzystać z szansy aby zrozumieć siebie lepiej. Zostać z dyskomfortem, jaki ona nam sprawia. Nie działać pod jej wpływem – zamiast tego zgłębić ją i dotrzeć do jej źródła.
 
Potraktować ją jako szansę do odkrycia swoich najgłębszych pragnień i potrzeb oraz jako furtkę do uzdrowienia ran i traum z nimi związanych.
 
Nie karać siebie za jej czucie lecz wydobyć potencjał jaki ona w sobie niesie, podejść do siebie z ciekawością 💎
 
Wnieść świadomość i empatię. Zrozumieć, że nasze emocje są dla nas. I są naszą odpowiedzialnością. Objąć siebie w czułym zrozumieniu. 
 
Wyjść na przeciw swojemu wewnętrznemu dziecku, poznać jego potrzeby, pragnienia, marzenia – i stać się tym, który NADA im priorytet oraz wesprze je w ich realizacji ❤
 
Ściskam Was mocno
Kinga

Jeśli uznałeś ten wpis za wartościowy, podziel się nim z kimś bliskim ♥

Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email

Zapraszam Cię do współpracy

]]>
http://planetaserca.pl/zazdrosc/feed/ 1
2022 – wezwanie do jedności http://planetaserca.pl/2022-wezwanie-do-jednosci/ http://planetaserca.pl/2022-wezwanie-do-jednosci/#respond Mon, 03 Jan 2022 14:32:20 +0000 http://planetaserca.pl/?p=3668 Czytaj dalej2022 – wezwanie do jedności]]>

2022 – wezwanie do jedności

Witajcie kochani w 2022 roku ❤

Na wstępie dziękuję Wam z całego serca za Waszą obecność w mojej przestrzeni, za Wasze wsparcie, ciepło, miłość oraz przepełnione empatią i dobrem życzenia, wiadomości, komentarze.

Jestem wdzięczna za każdą jedną osobę, która towarzyszyła mi w poprzednim roku oraz w poprzednich latach!

Są wśród Was osoby, które są ze mną od początku, od moich wiedo nagrywanych laptopową kamerką, gdzie drżącym głosem opowiadałam o swojej depresji I postów na blogu “mała planeta” gdzie dzieliłam się urywkami mojej codzienności. To jest dla mnie absolutnie niewyobrażalne! Dziękuję za Was 🙏

Każda osoba, która weszła do mojej przestrzeni na jakimkolwiek etapie – widzę Cię i doceniam ❤

Jestem wdzięczna za wszystkie cudowne istoty, za wspaniałe kobiety mocy, służące mi swoją przyjaźnią i oparciem, inspirujące mnie każdego dnia swoją odwagą i wyjątkowością.

Jestem wdzięczna za każdą osobę, która weszła w moje życie z lekcją, mądrością, wsparciem, światłem, czy potrzebą wsparcia.

Ludzie w moich życiu zapierają mi dech w piersiach każdego dnia. Ludzie z którymi mam przyjemność i zaszczyt pracować oraz towarzyszyć na ich ścieżkach, w ich przełomach to prawdziwi wojownicy, wyjątkowie orbity światła i moja duchowa, kosmiczna rodzina w jednym, nie żartuję 😃

Ich odwaga, determinacja, historie są niekończącą się inspiracją. Dziękuję za Was bardzo i za pracę, która jest nam dane razem robić ❤

Dziękuję, że niesiecie to wszystko dalej!

Rok 2021 dla mnie samej był rokiem resetu i rozpadu, wszystkie aspekty mojego życia, w którym oddawałam przewodzenie zewnętrznym autorytetem zaczęły się chwiać i walić na moich oczach.

Rozpadłam się wielokrotnie, przechodziłam kryzysy, miałam momenty w kótrych nie wiedziałam już kim jestem, miałam momenty, kompletnego braku sensu, gdzie chciałam już zostawić wszystko, co robię. Było intensywnie, trudno, dramatycznie i wyzwalająco. Prawdziwa przejażdżka kolejką górską po falach skrajnych emocji.

Moje teksty i filmiki były odbiciem moich żywych doświadczeń i bieżących olśnień i zrozumień.

Pisałam i nagrywałam o mechanizmie ofiara-kat, o strukturze kultów, narcystycznej przemocy, o tym jak wyjść z narracji ego, o kochającej dyscyplinie, o odkrywaniu zdrowej bliskości ze sobą i innymi.

To był mój 2021…padałam i podnosiłam się na przemian. Jestem ogromnie wdzięczna bo życie musiało mnie skonfrontować z wieloma trudnymi prawdami, abym wróciła na właściwe tory, ale będę szczera – gdy to się działo…przeklinałam, płakałam, wyłam i krzyczałam z wściekłości, z bezsilności, ze smutku.

Nie było łatwo i choć wyniosłam z tego bezcenne lekcje, to nie chciałabym nigdy tworzyć wrażenia, że moje życie jest utopią. Chciałbym zawsze pokazywać prawdę i wszystkie odcienie, tego co się we mnie dzieje – bo wiem, że to też dzieje się i w Was.

I to okej. Jesteśmy ludźmi ❤

Dziękuję wszystkim osobom, które służyły mi oparciem w tych turbulentnych czasach – jestem Wam ogormnie wdzięczna! 🙏

Motywem przewodnim poprzedniego roku był dla mnie powrót do zrozumienia, że każdy z nas jest swoim najlepszym przewodnikiem i uzdrowicielem – powrót do autorytetu wewnątrz siebie.

Rok 2021 nauczył mnie, że każdy z nas jest równy, a podział to jednie iluzja. Oczywiście jesteśmy różni i wierzę, że te nasze różności powinniśmy wzajemnie w sobie celebrować – lecz wszyscy jesteśmy RÓWNI.

Nint nie jest lepszy.
Nikt nie jest gorszy.
Nikt nie jest wyżej.
Nikt nie jest niżej.

Nikt nie ma monopolu na prawdę, czy jedyny właściwy tok rozumowania. To, co właściwe dla mnie, może nie być właściwe dla Ciebie i to naturalne. Wszyscy możemy się od siebie wzajemnie uczyć, lecz ostateczny autorytet leży w Tobie ✨

Rok 2022 widzę jako wezwanie do połączenia.

Powrot do indywidualnej wolności człowieka, która odbije się na całym kolektywie.

Do integracji podziału, który każdy z nas nosi w sobie.

Wszystkie skrajności w naszych wnętrzach są i będą nadal uwidocznione dla nas, abyśmy mogli zgłębić je z ciekawością i zintegrować 🤍

Widzę ten rok jako wezwanie do JEDNOŚCI.

W sobie.
I z innymi.

Ponieważ tak długo jak podział istnieje w nas samych, tak długo jak dzielimy w sobie wszystko na to, co nam się podoba – a co nie, co zasługuje na akceptację – a co nie, to nieuchronnie odrzucamy wciąż siebie samych.

A te części siebie, emocje, cechy i stany, które są dla nas niewygodne, ktorych w sobie nie chcemy – projektujemy czesto na otoczenie – przenosząc naszą niechęć na ludzi, którzy je przejawiają.

To właśnie stąd tyle nienawiści w świecie.

Tak naprawdę ludzie nie walczą ze sobą wzajemnie – każdy walczy z tym, czego nie chce przyjąć w sobie.

I to będzie trwało nadal dopóki bedziemy kontynuowali rezygnację z osobistej odpowiedzialności i przerzucali ją dalej mówiąc – to ONI są winni.

My ci dobrzy, ONI ci źli.
My ci świadomi, ONI ci śniący.
My ci mądrzy, ONI ci głupi.
My w opresji, ONI opresorzy.

Anty i pro.
Za i przeciw.

Świat kolektywnie pokazuje nam ten wewnętrzny podział człowieka na większej skali, gdzie wciąż obserwujemy ludzi dzielących się na te przecistwane grupy, wzajemnie ze sobą walczące.

A to wszystko jesteśmy MY. Każdy jest jakimś “onym” w czyjejś historii. Ten podział trwa od wieków.

To jest czas, aby każdy POCZUŁ równość w sobie – poczuł się na równi do każdej istoty – nie niżej, ani nie wyżej od NIKOGO.

Gdy ja czuje się równy innym – postrzegam innych jako równych mnie. To tutaj zakańczamy ten podział ❤

Walką tego nie osiągniemy – bo walka nas dzieli.

My potrzebujemy JEDNOŚCI.

Inaczej wciąż przenosimy się z jednej skrajności w drugą, niczym wahadło puszczone w ruch, któremu nigdy nie pozwalamy się zatrzymać.

Każdy system, który tworzy podział na “my” i “oni” to system, który opiera się o utratę osobistej wolności i zniewolenie, nawet jeśli szerzy idee zjednoczenia, nawołuje do miłosci, sprawiedliwości czy właśnie do wolności.

Każdy system, który opiera się o założenie “nasza prawda to jedyna właściwa prawda”.

Każdy system, który wymaga od Ciebie, abyś opowiedział się po konkretnej stronie – albo jesteś z tym systemem albo przeciwko niemu.

Każdy system, którego nie można kwestionować.

Na tym systemach opiera się nasz cały świat.
I ten świat na naszych oczach się rozpada.

Ponieważ każdy z nas zaczyna szukać drogi do siebie, drogi do wolności osobistej, która wiedzie poprzez integrację podziału w SOBIE SAMYM.

Przyjęcie wszystkiego w swoim wnętrzu w objęcia miłości.

Dlatego systemy oparte o podział zaczynają upadać bo MY przestajemy je zasilać.

Za indywidualną zmianą idzie zmiana kolektywu.

To odzyskanie osobistej wolności, poprzez wewnętrzną konfrontację ze wszystkim  co w sobie odrzucamy, potępiamy, nie chcemy oraz otoczenie tego zrozumieniem, empatią i miłością – to właśnie zmiana która ma ODDŹWIĘK w świecie

Życzę nam, aby 2022 był rokiem zjednocznia – aby każdy człowiek poczuł pełnię i jedność w swoim własnym wnętrzu.

Przyjął swoją własną “inność” z bezwarunkową akceptacją oraz dostrzegł w niej swój zasób, siłę i to co czyni go sobą.

Aby każdy mógł być w stanie przyjąć “inność” drugiego człowieka ze zrozumieniem i akceptacją.

Życzę nam, abyśmy odnaleźli w sobie pokłady empatii, troski, łagodności w stosunku do siebie samych. Abyśmy potraktowali się z prawdzią delikatnością i wyrozumiałością WŁAŚNIE w tych natrudniejszych, najciemniejszych stanach, emocjach i momentach – odnaleźli wybaczenie, otulenie, ukochanie siebie. Nie skreślali siebie, nie uciekali od dyskomfortu, nie trzymali nic przeciwko sobie. Przyjęli wszystko, nie odrzucali nic. Czysta miłość – tam w Tobie jest dziecko, czekające na Twoje ciepło ❤

Abyśmy następnie mogli to podejście przenieść na to jak traktujemy innych.

Potrzebujemy nauki zdolności trzymania wielu prawd, wielu perspektyw jednocześnie. Twoja prawda, nie wyklucza prawdy drugiego człowieka. One mogą jednocześnie współistnieć. Jest miejsce.

Bez narzucania czegokolwiek. Bez potrzeby udowodnienia konkretnej racji.

Nie musisz opowiadać się po żadnej ze stron. Świat nie jest jest czarno-biały. Kto powiedział, że te dwie prezentowane strony to jedyne dostępne opcje?

Masz prawo i wolność do dowolnego wyboru, który jest zgodny z Twoją naturą i sercem.

I ten wybór może wykraczać poza prezentowaną Ci rzeczywistość. Nie musisz subskrybować się do żadnej ideologii, świat jest szerszy niż one. Masz wolność, aby zbadać samemu co jest zgodne z Tobą, odnaleźć swój głos i swoją prawdę.

Bo To Ty wiesz najlepiej, co jest dobre dla Ciebie.

I nie musisz nikomu tego udowadniać.

Twoja prawda jest dla Ciebie.
Dla Ciebie – do życia nią.

I aktem odwagi do życia swoją prawdą – inspirujesz innych do tego samego.

Walka nas nie wyzwoli. Prawda nas wyzwoli.
I najważniejsze, każdy wyzwoli siebie sam.

Życzę nam, aby ten rok nas rozświetlił, przyniósł nam wolność, jedność i spełnienie 🙌

Nie mogę się doczekać na tę podróż.

Jedna rzecz jaką poczułam najmocniej w poprzednim roku to, jak bardzo istotna jest moja praca.

Ja się stawiam. Cokolwiek by się nie działo – jestem i będę. Wiem i czuję to w sobie 💓

Jesteśmy w tej podróży razem.

Z miłością
Kinga

Jeśli uznałeś ten wpis za wartościowy, podziel się nim z kimś bliskim ♥

Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
O RADOŚCI…

O RADOŚCI…

Jak często celebrujesz siebie samego? To kim jesteś. To jaki jesteś. Swoje osiągnięcia małe i duże. Swoje wdzięczności. Swoje ciało. Swój umysł. Swój potencjał. Swoją naturę. Swoją pracę, wysiłek, energię jaką wkładasz we … Czytaj dalejO RADOŚCI…

Zapraszam Cię do współpracy

]]>
http://planetaserca.pl/2022-wezwanie-do-jednosci/feed/ 0
Zaufaj w swoją rzeczywistość http://planetaserca.pl/zaufaj-w-swoja-rzeczywistosc/ http://planetaserca.pl/zaufaj-w-swoja-rzeczywistosc/#respond Sun, 19 Dec 2021 17:30:09 +0000 http://planetaserca.pl/?p=3661 Czytaj dalejZaufaj w swoją rzeczywistość]]>

Zaufaj w swoją rzeczywistość

Święta za horyzontem…🎄

Dlatego chciałbym przypomnieć sobie i Wam o istocie utrzymywania autorytetu wewnątrz siebie, zamiast na zewnątrz ♥

Wątpliwości i podważanie swoich własnych odczuć, jest czymś co towarzyszyło mi przez większą część mojego życia, i co okazjonanie jeszcze się we mnie odzywa. Dzisiaj jestem tego świadoma i potrafię tym zarządzać, jednak przez wiele lat nie potrafiłam…

Dużą część mojego czasu zajmowało mi zastanawianie się czy zrobiłam dobrze, czy powiedziałam dobrze, czy moja rekacja była “odpowiednia”, co pomyślą inni, czy mnie źle nie zrozumieją, nie odbiorą…?

Mój punkt odniesienia, co do mojej wartości – leżał zawsze na zewnątrz mnie.

Patrzyłam na siebie samą z zewnątrz, poprzez pryzmat tego, jak wydawało mi się, że widzą mnie inni i na tej podstawie oceniałam samą siebie.

Jak widzi mnie moja rodzina…?

Jak widzą mnie znajomi…?

Jak widzą mnie rówieśnicy…?

Jak widzą mnie osoby, na których mi zależy…?

Jak wypadam w stosunku do nich?

Oczywiście w mojej ocenie zawsze gorzej i niewystarczająco🙃

Ponieważ w to też wierzyłam, na głębokim poziomie, że jestem gorsza i niewystarczająca.

Porównywałam siebie, to kim jestem, jak wygląda moje życie – do tego kim są inni ludzie, jakie oni mają życia i jak oni sobie radzą i na tej podstawie wyciągałam wnioski czy jestem okej, czy nie…

Oczywiście nigdy nie byłam…

Mój punkt odniesienia leżał na zewnątrz, zatem moje oczy także były zwrócone na zewnątrz…

Ufałam w świat zewnętrzny, dużo bardziej niż w ten swój – wewnętrzny.

Stosowałam wobec samej siebie gaslighting czyli wypierałam, negowałam i podważałam swoją własną rzeczywistość, moje odczucia, emocje i doświadczenia – nie ufałam w nie, nie rozumiałam ich i nie potrafiłam pogodzić tego, co się działo wewnątrz mnie, z tym co było ode mnie wymagane na zewnątrz…

Ponieważ tego doświadczyłam w dzieciństwie.

Gaslighting to forma subtelnej manipulacji, z którą spotykamy się nagminnie w naszych życiach, szczególnie w naszym dzieciństwie, wiele osób stosuje go nieświadomie, jako sposób “radzenia” sobie z własnym emocjonalnym dyskomfortem.

To są wszystkie te zdania, typu:

“Coś Ci się wydaje”

“Przesadzasz”

“Jesteś przewrażliwiony”

“Nic Ci nie można powiedzieć”

“Nie znasz się na żartach”

“Za bardzo bierzesz wszystko do siebie”

“Źle coś zrozumiałeś”

“Czy Ty siebie słyszysz?”

“Dramatyzujesz”

“Wcale tak nie było”

“Zmyślasz, coś Ci się przywidzało”

“Wcale nie jest Ci za ciepło, mnie jest zimno”

“Uspokój się” (gdy jesteś spokojny)

“Co Cię znowu ugryzło?”

Lista może się ciągnąć…

Gdy regularnie doświadczamy podważania naszej rzeczywistości, zaczynamy wątpić w racjonalność swoich odczuć i rekacji, zaczynamy się zastanawiać czy to co czujemy jest w porządku czy nie, przestajemy ufać w swoje zmysły, odczuwamy wstyd i poczucie winy z powodu naszych “niestosownych” reakcji, nieustannie analizujemy siebie i swoje zachowanie.

I gdy nasz wewnętrzny autorytet zostaje podważony to czujemy się zagubieni niczym rozbitkowie na środku morza. Ponieważ nie wiemy czym się kierować w życiu, gdy kompas w nas zostaje zdyskredytowany.

Zatem musimy znaleźć jakiś autorytet na ZEWNĄTRZ, kogoś kto nas pokieruje, upewni, powie nam czy to co robimy i czujemy jest stosowne i dobre.

To jest moment, w którym przenosimy punkt odniesienia z wewnątrz – poza siebie i tracimy kontakt z sobą samym.

Stawiamy na piedestale kogoś innego, uniżając siebie samego. Stawiamy na piedestale oczekiwania, powinności, wymog, opinie i emocje innych osób, bliskich, rodziny, społeczeństwa, kultury, religii itd., wierząc, że są one w jakiś sposób nadrzędne do naszych własnych, lepsze, bardziej “stosowne”, bardziej właściwe.

Oczywiście to nie jest prawda.

Nie ma lepszego i gorszego sposobu na życie, nie ma jednej drogi dla każdego człowieka i uniwersalnego planu, który każdy “powinien” zrealizować w swoim życiu.

Nikt nie wie lepiej od Ciebie, co jest dobre dla Ciebie.

Nikt nie wie lepiej od Ciebie, jak żyć Twoim życiem.

Nikt nie wiem lepiej od Ciebie, jak być Tobą.

Nawet jeśli ktoś twierdzi inaczej;)

Każdy jest tutaj po to, aby odkryć i zrozumieć siebie samego – wejść na własną, unikalną ścieżkę życia, która będzie sprawiać jemu radość i przynosić spełnienie i rozwój. A każdy jest inny, zatem droga każdego człowieka BĘDZIE INNA i ta inność jest wspaniała.

Twoje życie ma być przyjemne i spełniające DLA CIEBIE. To znaczy, że musi być ono zgodne z Tobą.

Jednak, aby było zgodne z Tobą musisz najpierw dowiedzieć się co Ty lubisz, a czego nie. Co jest dla Ciebie dobre, a co nie. Jak to ma być po Twojemu.

Nie odnajdziesz tego, czego pragniesz w poradach i pragnieniach innych osób. To jak żyją inni może być dobre dla nich, ale Ty nie poczujesz się tak jak oni, robiąc to co oni.

Gdy nasz punkt odniesienia leży poza nami jesteśmy skupieni na porównywaniu siebie do innych. Nie skupiamy się na naszym wewnętrznym doświadczeniu i odbiorze, tylko na tym jak jesteśmy odbierani z zewnątrz.

Nie pytamy siebie, czy nam coś odpowiada, czy nam się to podoba. Zamiast tego mówimy sobie, że “powinno” nam odpowiadać to czy tamto bo INNYM to odpowiada.

Za każdym razem gdy wkrada się do Twojego wnętrza “powinienem” to znak, że pomijasz SIEBIE.

To jest sygnał do zatrzymania się i zadania sobie pytania – czy ja tego chcę? Czy mnie to służy? Czy wybieram to z pragnienia czy z poczucia winy? Czy to jest zgodne ze mną?

Powrót do autorytetu wewnątrz nas nie jest łatwy, szczególnie gdy zostało nam wdrukowane przekonanie, że inni zawsze wiedzą lepiej i jesteśmy tak mocno nauczeni pomijać siebie i stosować auto-gaslighting, że robimy to po prostu automatycznie. Od razu przeskakujemy do pytania innych co “powinniśmy” zamiast zacząć od zadania najpierw pytania sobie samemu, czego my własciwie chcemy i poszukania odpowiedzi wewnątrz siebie.

Dlatego uważność i przenoszenie świadomości do wewnątrz jest pierwszym krokiem. Zwracanie uwagi na nasze emocje, na nasze ciało, obserwacja tego, co się w nas dzieje.

Uczenie patrzenia się na życie ze środka siebie, zamiast patrzenie się na siebie z zewnątrz i z perspektywy tego, jak widzi nas świat.

Zadedykowanie się sobie samemu – prowadzeniu własnego wnętrza, zaufanie w swoje instynkty i odczucia. Zaufanie, że wiesz (nawet jak wydaje Ci się, że nie wiesz) bo odpowiedź już jest w Tobie i pojawi się w odpowiednim czasie. Jeśli pozwolisz sobie ją przyjąć.

To, co czujesz jest niepodważalne.

Twoje doświadczenie jest tylko Twoje.

Nikt nie ma pojęcia jak to jest być Tobą, zatem nikt nie może wypowiadać się na temat Twoich doświadczeń.

Warto także zgłębić jak często sam stosujesz gaslighting wobec siebie i negujesz własną rzeczywistość, próbując przekonać siebie, że nie powinieneś czuć tego, co czujesz? Ja robiłam to w swoim życiu nagminnie.

Od tego potrzenujemy zacząć – ponieważ jeśli robimy coś sobie sami, będziemy się również godzić na to, aby robili nam to inni…

Potrzebujemy nauczyć się ufać w swoją wewnątrzną rzeczywistość i nadać jej priorytet, ponad to co słyszymy z zewnątrz.

Gdy ktoś zauważysz, że ktoś stosuje gaslighting wobec Ciebie – najważniejsze to być tego świadomym i pamiętać, że to nie chodzi o Ciebie. To nie jest przestrzeń na podważanie siebie. To jest jedynie informacja o tej osobie i jej dojrzałości emocjonalnej.

To jak traktują Cię inni ludzie jest odbiciem tego, co oni czują na swój własny temat.

Warto pamiętać, że osoby które negują naszą rzeczywistość w pierwszej kolejności negują swoją własną. Nie chodzi o nas. Chodzi o nich.

Postaraj się zachować dystans i pamiętać, że zasadność Twoich emocji i rekacji nigdy nie powinna podlegać DEBACIE. Ty wiesz najlepiej, jakie coś jest dla Ciebie. I to wystarczy. Nie musisz nikomu tego tłumaczyć czy udowadniać.

Ty jesteś najlepszy w byciu sobą. Nikt inny nie pokieruje Twoim życiem za Ciebie lepiej.

Wszyscy jesteśmy równi, każdy na własnej ścieżce i przygodzie życia. Nikt nie wie lepiej od nikgo, każdy może stać się jedynie ekspertem od życia swoim życiem najlepiej.

Wejdź w swoją perspektywę, zamiast patrzeć na siebie przez pryzmat innych i ODRYWAJ jak to jest być Tobą ♥

Z miłością
Kinga

Jeśli uznałeś ten wpis za wartościowy, podziel się nim z kimś bliskim ♥

Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email

Zapraszam Cię do współpracy

]]>
http://planetaserca.pl/zaufaj-w-swoja-rzeczywistosc/feed/ 0
Zdrowe systemy tworzą zdrowi ludzie. http://planetaserca.pl/zdrowe-systemy-tworza-zdrowi-ludzie/ http://planetaserca.pl/zdrowe-systemy-tworza-zdrowi-ludzie/#respond Sun, 31 Oct 2021 18:00:15 +0000 http://planetaserca.pl/?p=3532 Czytaj dalejZdrowe systemy tworzą zdrowi ludzie.]]>

Zdrowe systemy tworzą zdrowi ludzie.

Nie każda przestrzeń, do której udajemy się po wsparcie – jest rzeczywiście przestrzenią wsparcia.
 
Wierzę, że jesteśmy na etapie dekonstrukcji wielu toksycznych i szkodliwych systemów. Samo fakt tego, jak wiele historii nadużyć, kontroli, opresji i przemocy wychodzi teraz na światło dzienne jest tego przykładem.
 
Jak wiele dokumentów powstaje na temat kultów, sekt, grup i organizacji wysokiej kontroli, czy nawet samych rodzin, w których dziejąca się przemoc wypływa do świata.
 
Chciażby dokumenty o Britney Spears, Brittany Murphy, Gwen Shamblin, NXIVM są doskonałym tego przykładem. Każda ta historia ma swojego przywódcę na czele, który bezpośrednio przyczynił się do nieodwracalnych tragedii pod pozorem niesienia wsparcia, opieki czy wyższych ideałów.
 
Jesteśmy na etapie zmiany. Potrzebujemy się edukować. Potrzebujemy lepiej zrozumieć zjawiska z jakimi mamy doczynienia. Bez zrozumienia – nie możemy dokonać żadnych zmian.
 
Wierzę, że w dynamice “ofiara-kat” tak naprawdę obie strony wymagają uzdrowienia bo obie strony są ofiarami dziecięcych TRAUM – znalazły się na dwóch skrajnych biegunach. Co oczywiście w żaden sposobów nie usprawiedliwia krzywd dokonanych przez “kata”. Wierzę również, że taka dynamika ma szansę na przerwanie dopiero gdy to własnie “ofiara” umocni siebie w pierwszej kolejności i JĄ przerwie. Dopiero gdy dynamika zostanie przerwana obie strony mają szansę na uzdrowienie. Co oczywiście może się zdarzyć, ale nie musi.
 
📢 Znaki ostrzegawcze, że przestrzeń/osoba, z którą masz doczynienia NIE jest bezpieczena.
 
⬇⬇⬇
 
⚫ Gdy wchodzisz do po raz pierwszy do przestrzeni danej osoby/grupy jesteś natychmiast zalany miłością, masz bardzo pozytywne i silne doświadczenia przynależności, zrozumienia, jakbyś odnalazł swoje miejsce na ziemi (co po czasie mija).
 
⚫ Osoba/grupa przedstawia siebie jako ponadprzeciętną, elitarną i dla WYBRANYCH. Z jedyną właściwą prawdą, jedyną właściwą misją, mającą wyższość ponad innymi.
 
⚫ Jesteś wprawiany we wrażenie, że nikt inny jest w stanie zrozumieć Cię tak jak ta osoba/grupa, dać Ci tego co ona, nauczyć Cię tego co ona itd.
 
⚫ Krytyczna ocena, wyrażeninie odmiennego punktu widzenia, wyznawanie innych poglądów niż osoba/grupa są traktowane jako osobisty ATAK na nią.
 
⚫ Sympatia, wsparcie i akceptacja osoby/grupy mogą szybko zamienić się w ignorowanie i dystans jeśli nie zachowujesz się w konkretny (wymagany) sposób.
 
⚫ Osoba/grupa zniecheca Cię do korzystania z nauk, materiałów, wsparcia, podpowiedzi INNYCH niż jej lub te, które przez nią są polecane.
 
⚫ Absolutny podziw, lojaność i uległość wobec osoby/grupy są jej cichym i niewypowiedzianym wymogiem.
 
⚫ Jesteś zniechecany do samodzielnego, krytycznego myślenia i poszukiwania odpowiedzi w sobie. Zamiast tego, jest Ci mówione jak masz myśleć + jesteś poddawany regularnej indoktrynacji.
 
⚫ Osoba/grupa zbiera laury i zasługi za Twoje sukcesy, dokonania, przemiany, doświadczenia, rozwój – twierdząc, że BEZ NIEJ nie byłoby to możliwe. Często może być Ci wypominane jak wiele jej zawdzięczasz, co obliguje Cię do określonego zachowania.
 
⚫ Historie, które słyszysz o osobie/grupie często są kontrowersyjne, szokujące, poruszajace, często trudne do uwierzenia + wokół tych historii jest budowana cała marka/biznes/praktyka.
 
⚫ Osoba/grupa chlubi się swoimi wszelkimi możliwymi tytułami i osiągnięcami lub sama nadaje sobie tytuły i nazwy kojarzące się z prestiżem i wyjątkowością.
 
⚫ Odczuwasz jednoczesny podziw wobec tej osoby/grupy oraz niepokój i lęk. Nie czujesz się całkowiecie bezpieczne i swobodnie, choć zależy Ci mocno na jej aprobacie.
 
⚫ Jesteś popychany i naciskany do przekraczania granic, z których przekroczeniem nie czujesz się komfortowo, w imię różnych wyższych wartości.
 
⚫ Jesteś zachęcany przez osobę/grupę do ciągłego inwestowania pieniędzy w kolejne materiały, doświadczenia, sesje, kursy, rozwój bez których nie możesz się obejść, a gdy nie masz środków do tego, jesteś namawiany do brania pożyczek, zadłużeń itd.
 
⚫ Jesteś zachęcany do stanowczego zrywania kontaktów z każdym, kto nie podziela Twojego (grupy/osoby) zdania i poglądów.
 
⚫ Słyszysz wiele dyskredytujących historii o osobach, które wypowiedziały się negatywnie na temat osoby/grupy, zrobiły coś wbrew niej bądź opuściły jej kręgi, których nie masz możliwości sprawdzić.
 
⬇⬇⬇
 
Osobiście wierzę, że od każdego człowieka, jesteśmy w stanie się czegoś nauczyć. KAŻDY ma coś wyjątkowego do zaoferowania, co może wnieść wartość w nasze życie.
 
Tak samo jak i my mamy w sobie wyjątkowość, która na potencjał wnieść wartość w życia innych ludzi.
 
Idziemy w tej podróży równolegle do siebie, ramię w ramię. Nie ma żadnych szczebelków, na których ktoś jest wyżej, a ktoś niżej.
 
Swoim najważniejszym coachem, teraputą, liderem, wsparciem jesteś Ty sam. Co wcale nie oznacza, że nie powinieneś czy nie możesz korzystać ze wsparcia osób wokół Ciebie – wręcz przeciwnie!
 
Piękno całej tej podróży polega na tym, że nie musimy iść sami.
 
Czyjś głos, czyjąś prawda, czyjś przekaz, czyjaś energia ma potencjał coś w Tobie rozbudzić, zainicjować, odblokować, przypomnieć Ci o Twojej własnej mocy, wartości i prawdzie.
 
Jesteśmy tutaj, abyśmy sobie wzajemnie przypominali o tym kim jesteśmy ❤✨
 
Nigdy jednak nie powinieneś przekładać czyjejś mądrości PONAD swoją własną – jako nadrzędną, czy ważniejszą.
 
Każdy z nas ma dostęp w SOBIE do tych samych prawd i możliwość ich odkrycia.
 
Decyzja czy chcemy czerpać od kogoś powinna zawsze w 100% należeć do nas – powinniśmy CZUĆ się z nią dobrze, bezpiecznie i komfortowo.
 
Nikt nie ma najlepszych odpowiedzi, ani wszystkich odpowiedzi. Coś co sprawdza się u kogoś, u kogoś innego nie sprawdzi się wcale. Nie ma nikogo, kto mógłby być ostatecznym autorytetem w każdej kwestii. Jeśli ktoś twierdzi, że nim jest – powinien być to OGORMNY znak ostrzegawczy dla nas.
 
Jeśli ktoś ustawia się na piedestale – oczywiście, że Ty będziesz stał NIŻEJ od niego. I będziesz próbował wspiąć się na ten piedestał – lecz nigdy nie staniesz rowlonegle do tej osoby.
 
Dlatego potrzebujemy zdjąć siebie wzajemnie z piedestałów. Przestać wierzyć w iluzję, że istnieje ktoś “nad nami” kto zawsze wie lepiej. Nie wie. Nikt nie wie lepiej od Ciebie ❤
 
Integracja tego przekonania jest podstawą.
Zdrowe systemy – tworzą zdrowi ludzie.

Jeśli uznałeś ten wpis za wartościowy, podziel się nim z kimś bliskim ♥

Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email

Zapraszam Cię do współpracy

]]>
http://planetaserca.pl/zdrowe-systemy-tworza-zdrowi-ludzie/feed/ 0
O RADOŚCI… http://planetaserca.pl/o-radosci/ http://planetaserca.pl/o-radosci/#respond Thu, 28 Oct 2021 16:57:16 +0000 http://planetaserca.pl/?p=3521 Czytaj dalejO RADOŚCI…]]>

O RADOŚCI…

Jak często celebrujesz siebie samego?

To kim jesteś. To jaki jesteś. Swoje osiągnięcia małe i duże. Swoje wdzięczności. Swoje ciało. Swój umysł. Swój potencjał. Swoją naturę. Swoją pracę, wysiłek, energię jaką wkładasz we wszystko, co robisz?
 
Jak czesto dajesz sobie prawo do poczucia głębokiej RADOŚCI i swobodnego jej wyrażenia w naturalnej ekspresji?
 
Do skakania ze szczęścia.
Do głośnego śmiechu.
Do spontanicznego tańca z radości.
Do łez wzruszenia.
Do dzikiego okrzyku pełnego zadowolenia.
 
Odblokowywanie emocji to nie tylko otwieranie się na przeżywanie smutku, gniewu, żalu, lęku. To tylko jedna strona medalu.
 
Jesteśmy tutaj po to, aby być PEŁNIĄ 🌕
 
I często otwarcie się na tę “drugą stronę” wcale nie jest mniejszym wyzwaniem, niż praca z traumą.
 
Otwieranie się na czucie i okazywanie własnego zadowolenia, własnego szczęścia. Na okazywanie swojej wrażliwości. Na czucie i wyrażanie ekscytacji, lekkości, wdzięczności, zabawy, miłości.
 
Odważnie, naturalnie, autentycznie, swobodnie.
 
Na świętowanie SIEBIE. Bez lęku i wstydu.
 
Na pozwolenie sobie być WIDOCZNYM.
 
Paradoksalnie, ze wszystkich emocji, jakie uczyłam się odblokowywać i przeżywać na nowo – to właśnie z RADOŚCIĄ miałam największy problem.
 
Pamiętam jak dawno temu jeden chłopak zapytał mnie jaki był najszczęśliwszy dzień mojego życia…a ja zupełnie nie potrafiłam odpowiedzieć. Moje całe ciało weszło w stan napięcia i zamrożenia, w głowie pojawiła się PUSTKA, gardło mi się ścisnęło, do oczu napłynęły łzy. Nie potrafiłam nic wymyślić, nic odpowiedzieć…
 
Dzisiaj wiem, że to był mój mechanizm obronny. Mój system się “zamknął” bo czucie radości nie było dla mnie bezpieczne, nie było dla mnie dostępne.
 
Kilka lat później na jednej sesji teraputka zadała mi podobne pytanie – kiedy ostatnio czułam prawdziwą, głęboką radość? I stało się dokładnie to samo – tym razem jednak, udało mi się wyjść z zamrożenia i to był moment, w którym uświadomiłam sobie już z pełną mocą, że w ogóle nie pamiętam ostatniego czasu, gdy czułam autentyczną radość. Ta emocja nie istniała w moim życiu od wielu, wielu lat…
 
Jako dziecko czułam OGROM radości. Byłam bardzo energiczna, swobodna w wyrażaniu zadowolenia i zachwytu, pełna energii i ekscytacji. Świat mnie bardzo cieszył.
 
Jednak na przestrzeni kolejnych lat doświadczyłam w swoim życiu tak wielu strat, że nauczyłam się, że lepiej jest się nie cieszyć, bo wtedy MNIEJ BOLI, gdy się tę radość utraci.
I to się stało moim sposobem na przetrwanie, to właśnie ten mechanizm chronił mnie przed druzgocącą rozpaczą, której nie byłam w stanie przejść sama, jako dziecko.
 
Gdy dorastałam wiele razy czułam też, że moja radość jest “niestosowna”. Czułam, że nie mam prawa się cieszyć bo moja mama jest smutna i ma tyle problemów. Ja też MUSZĘ być smutna. I musze być jej podporą. Bo nasze życie jest ciężkie i pełne trudów, a wszystko malowało się w ciemnych barwach…
 
W kolejnych lata zaczęłam zauważać, że drażnią mnie ludzie, którzy są radośni i którzy cieszą się ze swojego życia i swoich sukcesów, a jednocześnie zazdrościłam im i porównywałam się to nich, zastanawiając się, co jest ze mną nie tak…
 
Odblokowywanie RADOŚCI wcale nie było łatwe. Bo razem z radością, przyszedł LĘK związany z jej utratą + wspomnie całego tego bólu i rozpaczy, jaki jej utrata w przeszłości we mnie wywołała.
 
Razem z radością przyszło uczucie bycia “złą”, poczucie winy – jakbym ciesząc się, popełnianiała największą zbrodnię świata. Czułam wręcz, że nie zasługuję na bycie radosną. Że powinnam być udręczona i umęczona jak w tamtym okresie moja mama, aby afirmować jej wewnetrzne przekonanie, że życie jest trudne, ciężkie i niewdzięczne. Inaczej – to byłaby zdrada. W to wierzyłam. Zresztą zewsząd otaczało mnie właśnie ta atmosfera narzekania, ciężkości i ciągłego dramatu…
 
Przypomnij sobie, ile razy jako dziecko bardzo się z czegoś ucieszyłeś i rekacja otoczenia z jaką się spotkałeś natychmiast “sprowadzała Cię na ziemię” i czułeś, że coś jest z Tobą nie tak?
 
Jak wielki zawod i wstyd poczułeś w tych momentach?
Gdy dostałeś spojrzenie pełne dezaprobaty albo litości? Gdy zostałeś zlekceważony albo wyśmiany? Gdy zostałeś uciszony, upomniany, ustawiony “do pionu”? Gdy zostałeś zraniony, potępiony? Gdy zostało Ci powiedziane, że Twoja radość jest głupia, bez sensu, że zachowujesz się “za bardzo” jakoś…
 
To właśnie przypomina nam się później w momentach radości i to sprawia, że nie dajemy sobie do niej prawa.
 
Radość została skolerowana ze WSTYDEM.
 
Dla mnie dużym wyzwaniem była nauka aktywnego CIESZENIA się z różnych rzeczy i wyrażania tej radości na zewnątrz.
 
Miałam w sobie WIELKĄ obawę, że jeśli się ucieszę, a sytuacja za chwilę się zmieni i już nie będę się miała z czego cieszyć, to co wtedy? Czy w ogóle jest sens? Przekonywałam wręcz siebie samą, że nie mam tak naprawdę z czego się cieszyć…bo coś mogłoby być inaczej, bo coś tam mogłoby być lepiej, bo ktoś inny ma lepiej…Stałam się ekspertem w deptaniu i podważaniu słuszności swojej radości.
 
Jednak z czasem, krok po kroku, zaczęłam pozwalać sobie na drobne momenty radości. Na klaśnięcie w ręce jak coś mi wyszło. Na szeroki uśmiech jak coś mnie ucieszyło. Na swobodny taniec do wesołej muzyki.
 
Z czasem (nie od razu) zaczęłam czuć POTĘŻNĄ energię ekscytacji w sobie. Czułam nie tylko radość, ale też MOC. Jak torpeda 🚀
 
Zaczęło otwierać się we mnie uczucie spełnienia i takie dzikiej, pierwotnej radości oraz żywotności jakich wcześniej nigdy nie czułam.
 
Rzeczy, które wcześniej mnie męczyły, zaczęły mnie doładowywać i dostarczać satysfakcji. Zamiast wstawać rano zmęczona jakby przejechał mnie walec – zaczęłam wstawać z energię gotową to tańca i życia.
 
Weszłam w zupełnie inną energię przeżywania życia.
 
Niesamowite jest to – jak energia radości ma olbrzymią intensywność. Wyrażona na zewnątrz – napędza nas ogromnie do życia i działania. Zatrzymywana wewnątrz – ogromnie nas obciąża, umęcza i stresuje.
 
Wierzę, że bardzo ważnym składnikiem radości jest jej CELEBRACJA.
 
Uczę się tego każdego dnia i naprawde kocham to całym sercem ❤
 
Kocham wznosić siebie – i innych.
Kocham świętować siebie – i innych.
Kocham Twój sukces, tak samo jak mój.
 
Kocham umacniać ludzi w ich mocy. To jest źródłem mojej własnej RADOŚCI. To mnie spełnia, ekscytuje i cieszy. To jest coś co mnie potrafi mnie wynieść na orbitę! 😍
 
Chcę Ci powiedzieć coś ważnego. Nikogo nie krzywdzisz swoją radością!
 
Nie jesteś nikomu winien, aby kurczyć siebie, swój potencjał, swoją ekspresję, nikomu nic nie odbierasz swoim szczęściem! Wręcz przeciwnie – celebrując swoją radość, wnosisz przepiękną energię do świata.
 
Jesteś inspiracją. Przykładem tego, co jest możliwe.
 
Masz boskie prawo do przeżywania swojego życia po swojemu i czucia tego, co czujesz ✨
 
Jesteśmy tutaj, aby nauczyć się być w PEŁNI sobą 🌕
 
Nie możemy już dłużej chować siebie, aby komuś nie było przykro, aby ktoś nas źle nie ocenił.
 
Rozwój to także nauka CIESZENIA się. Nauka CELEBRACJI siebie. Nauka okazywania RADOŚCI.
 
Gdy potrafisz cieszyć się ze sobą, potrafisz cieszyć się razem z innymi. Szczerze, autentycznie – i dzielenie z kimś radości, także staje się źródłem radości dla Ciebie. To jest kumulacja, gdzie korzysta każdy!
 
Stajesz się magnetyczny pozwalając sobie na swobodę – i PRZYCIĄGASZ jeszcze więcej magii i radości do swojego życia.
To jest piękne. Tego nam potrzeba.
 
Tego potrzebujemy siebie nauczyć sami ❤
 
Ja trzymam kciuki za Ciebie zawsze 🙌
 
Z miłością
Kinga

Jeśli uznałeś ten wpis za wartościowy, podziel się nim z kimś bliskim ♥

Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email

Zapraszam Cię do współpracy

]]>
http://planetaserca.pl/o-radosci/feed/ 0
GDY USTAWIASZ KOGOŚ NA PIEDESTALE – UNIŻASZ SIEBIE SAMEGO http://planetaserca.pl/gdy-ustawiasz-kogos-na-piedestale-unizasz-siebie-samego/ http://planetaserca.pl/gdy-ustawiasz-kogos-na-piedestale-unizasz-siebie-samego/#respond Sun, 01 Aug 2021 13:52:32 +0000 https://planetaserca.pl/?p=2991 Czytaj dalejGDY USTAWIASZ KOGOŚ NA PIEDESTALE – UNIŻASZ SIEBIE SAMEGO]]>
20210719_204607.jpg

GDY USTAWIASZ KOGOŚ NA PIEDESTALE – UNIŻASZ SIEBIE SAMEGO

Nie da się patrzeć na osobę na piedestale, nie patrząc na nią z dołu – aby ona była wyżej, Ty musisz być niżej.

Bardzo łatwo jest wpaść w tę pułapkę – ponieważ rodzimy się w takim systemie, gdzie osoby będące wyżej w hierarchii – często są nam prezentowane jakie “lepsze”, “mądrzejsze”, “z większym sukcesem”. Jednocześnie zachęca nas to do tego, aby wspinać się po tych drabinkach, wierząc że im wyżej, im dalej zajedziemy – tym w końcu będziemy lepsi, mądrzejsi, bardziej poważani, będziemy nie tylko czuć się inaczej, ale także będziemy mieć w końcu kontrolę, której nie mieliśmy będąc TAM NIŻEJ.

Oczywiście to wszystko jest tylko iluzja 

Wielu z nas wychowało się z rodzicami, którzy sprawiali wrażenie NIEOMYLNYCH, utrzymując nas w przeświadczeniu, że ICH AUTORYTET jest niezbywalny i nadaje im pełną kontrolę nad naszymi życiami. Ich racja to jedyna racja, ich droga to jedyna droga.

Rodzice ustawiają siebie samych na metaforycznych piedestałach, przekonując nas że oni wiedzą najlepiej (co wynika z ich własnych traum i niemożnością do konfrontacji ze swoimi ranami). Bardzo często jako dzieci zmuszone do pełnego posłuszeństwa warunkowanego miłością i akceptacją, stajemy się potem zależnymi dorosłmi z brakiem zdolności do samostanowienia.

Poszukujemy wiec kolejnych “rodziców”, którzy zadecydują za nas, którzy dadzą nam gotowe rozwiązania, którzy staną się tymi “nieomylnymi” istotami w naszym życiu, na których osądzie i wartościach będziemy mogli się oprzeć i zbudować swoje (pozornie) bezpieczne życie oraz czuć się przez nich przyjęci, uznani i dowartościowani.

To jest schemat jaki znamy, zatem jest on dla nas bezpieczny i do jego odtwarzania podświadomie dążymy.

Dlatego często szukamy ratunku, szukamy kogoś kto nas zbawi, kto będzie odgrywał dalej rolę nieomylnego rodzica ponieważ nikt nie nauczył nas samodzielności, ani nie dał na przestrzeni na rozwinięcie swojej własnej natury, potencjału i możliwości oraz wciąż mamy w sobie tę ogromną dziecięcą tęsknotę za miłością.

I obserwuję to często w rozwoju i duchowości (choć dzieje sie to wszędzie). Gdzie ustawiamy terapeutę, guru, lidera, uzdrowiciela, coacha, księdza, pastora, menadżera na piedestale, wierząc że w końcu będziemy bezpieczni, że wreszcie znaleźliśmy kogoś, kto nam pomoże. Przyjmujemy jego nauki, koncepcję, metody, wartości + budujemy na nich swój światopogląd.

Sama to robiłam niejednokrotnie, wydawało mi się to naturalne i bezpieczne – szukanie mentora, który wskaże mi drogę, lecz tak naprawdę szukałam “wyroczni” która objaśni mi życie i da mi odpowiedź na każde pytanie, tak abym już nigdy się nie zgubiła. Szukałam poczucia bezpieczeństwa i przynależności.

Problem pojawia się taki, że gdy ustawiasz kogokolwiek na piedestale to ta osoba jest WYŻEJ od Ciebie. To sprawia, że postrzegasz ją jako kogoś ważniejszego od siebie. Twoje uczucia, potrzeby, opinie, intuicja, odczucia – stają się mniej ważne, przykładasz do nich o wiele mniejszą uwagę niż do tego, co prezentuje osoba z piedestału. To ją bierzesz za wyznacznik dobra i zła, to ją bierzesz za wyrocznie.

A kiedy nie przykładasz uwagi do siebie, przestajesz PRZEPUSZCZAĆ przez siebie nauki, koncepcje, metody, porady. Przestajesz wyciągać swoje wnioski, lekcje, refleksje i przyjmujesz po prostu CZYJEŚ za własne. Bierzesz ten efekt końcowy bez wykonania własnej pracy, dlatego też po drodze nie jesteś w stanie odkryć, czy to rzeczywiście współgra z Tobą.

Przyjmujesz te rzeczy jako prawdy objawione, które nie wymagają kwestionowania. Za każdym razem gdy robimy coś takiego – to tak jak byśmy obklejali czymś swoje prawdziwe ja. Zakrywali je, zamiast rozwijać. Programujemy siebie, aby być jak ten ktoś z góry, zamiast wydobywać esencję tego kim jesteśmy MY. Zamiast poznać siebie, oddalamy się od siebie.

W konsekwencji tworzymy zasłonę dymną, która przesłania naszą prawdziwą naturę, wierząc że doświadczamy życiowej metamorfozy podczas gdy jedynie ubieramy naszego ego w nowe ubrania i nowy styl.

I jest to bardzo niebezpieczne miejsce bo gdy ufamy czemuś/komuś bardziej niż sobie to możemy zostać w łatwy sposób zmanipulowani. Gdy ustawiamy kogoś na piedestale w roli “zastępczego” rodzica + idealizujemy go, nie jesteśmy w stanie dostrzec żadnych niespójności w obrazie tej osoby, a nawet jeśli je widzimy to potrafimy w łatwy sposób je usprawiedliwić i wytłumaczyć, aby móc dalej wiedzieć tę osobą, jako nadczłowieka (i nie musi dotyczyć to nawet jednej osoby, może być to np. system jakichś wierzeń). Jednocześnie jesteśmy już na tyle odcięci od siebie, że nie zwracamy uwagi na sygnały ostrzegawcze płynace z naszego ciała, czy intuicji.

Jeśli w pewnym momencie zaczeniemy zauważać, że osoba z piedestału jest tylko człowiekiem, tak jak my, a nie “bogiem” za jakiego ją mieliśmy, że ona także popełnia błędy, że być może nie ma wszystkich odpowiedzi, że jest po prostu ludzka to może być bardzo trudny moment silnego rozczarowania i rozpadu iluzji. To może być moment, w którym dosłownie wali się Twój świat, bowiem zaczynasz kwestionować fundamenty, na jakich go oparłeś i często okazuje się, że rzeczy, które przejąłeś za prawdę, tak naprawdę nią nie są.

Taki moment, choć bardzo trudny może być niezwykłą SZANSĄ na zrozumienie, że NIE ma nikogo wyżej od Ciebie, nie ma nikogo kto wie lepiej, że autorytet, którego poszukujesz na zewnątrz, potrzebujesz ustanowić wewnątrz siebie. To może być moment załamania, kiedy odpada od Ciebie wszystko, czym Twoje prawdziwe JA zostało obklejone i wtedy kontaktujesz się realnie ze sobą prawdziwym, ale także z bólem i ranami, które do tej pory były przykryte, a które były pierwotnym źródłem uwikłania się w taką zależność.

Bowiem bez tego zrozumienia, rozpoznania i wewnętrznej konfrontacji z tym co boli, prawdopodobnie ruszysz dalej w poszukiwanie kolejnej osoby do ustawienia na piedestale.

Druga strona w jaką możesz ruszyć to także drugi koniec szali – czyli ustawienie samego siebie na piedestale, wierząc że podobnie jak Twój mentor posiadłeś wiedzę i zdolności, aby móc teraz postrzegać siebie już nie jako UNIŻONEGO, a wywyższonego + oprzeć na tym poczucie swojej wartości.

I to również przydarzyło się mnie samej. Miałam taki epizod i czas w moim życiu, gdzie uwierzyłam, że ja jestem w jakiś sposób lepsza bo ja JUŻ WIEM jak żyć, bo ja mam umiejętności, zdolności, wiedzę, intuicję, bo ja wykonałam pracę i oparłam na tym poczucie swojej wartości. Była to dla mnie bardzo cenna lekcja, za którą jestem wdzięczna bo choć spadłam z tego piedestału i mocno rozbiłam sobie głowę, to skontaktowałam się z prawdą.

To był moment gdy moje “guru” spadło z piedestału, na którym go ustawiłam, nieuchronnie za nim poleciałam ja sama. I to była rozsypaka totalna. Rozpadłam się cała. To była przerażające doświadczenie. Nie wiedziałam w co wierzyć, ani co robić. Nie wiedziałam, co jest prawdą, a co nie. To świadomość jak wiele oparłam swojego poczucia siebie na KIMŚ INNYM i na czyimś postrzeganiu świata była dla mnie druzgocąca. Poźniej natomiast wyzwalająca.

Z ogromną jasnością przyszło do mnie zrozumienie, że już czas, abym zaufała w końcu w pełni SOBIE + skonfrontowała się z wszystkim tym, co w sobie wypieram, nie chce wiedzieć i uważam za gorsze i słabsze. Ponieważ analogicznie, uważałam to za gorsze, słabsze w świecie i w innych ludziach.

WSZYSCY JESTEŚMY RÓWNI.

Twój terapeuta, coach, mentor, lider, przewodnik, szef, uzdrowiciel, przyjaciel, rodzic, pracownik, dziecko. Nikt nie jest w żaden sposób lepszy, ani gorszy.

Uczucia żadnej osoby, nie są ważniejsze od drugiej. Uczucia każdej osoby są TAK SAMO WAŻNE. Wartość żadnej osoby, nie jest wieksza od wartości drugiej osoby. Wartość każdego człowieka jest taka sama i niezbywalna. Każdy człowiek tak samo zasługuje na szacunek.

I nie ma znaczenia czy ktoś jest bardziej lub mniej przebudzony, czy oświecony, kto jaką ma pracę, kto co osiągnął, kto jakie ma życie. Wszyscy jesteśmy równi.

Ta wiara, że są jakieś levele, poziomy, które MUSISZ osiągnąć, aby być lepszym bo inaczej zostaniesz w tyle – to ułuda.

To jest kontynuacja podziału i hierarchii, która nas oddala od swoich wnętrz i od siebie nawzajem, zamiast nas zbliżać. To kontynuacja świadomości opartej w ego, która prowadzi do poczucia izolacji, wyalienowania i samotności.

Osoba na piedestale nie jest ideałem. Być może ją tak postrzegasz, ale to złudne wrażenie. Nikt z nas nie jest ideałem bo perfekcja nie jest ludzka. Zdejmując kogoś z piedestału, tak naprawdę zdejmujesz PRESJĘ z siebie. Bo skoro ta osoba nie jest idealna – Ty już do takiej samej perfekcji nie musisz dążyć. Uwalniasz przekonanie, że aby być wartościowym musisz tak samo wspiąć się na jakiś piedestał. Nie musisz.

Już jesteś wartościowy.

Inaczej taki schemat i pogoń może trwać w nieskończoność. Zawsze bedzie ktoś “wyżej” od kogo będziesz mógł czuć się gorszy. Zawsze będzie ktoś niżej od kogo będziesz mógł czuć się “lepszy”. To jest chwiejna konstrukcja ego. I to się nigdy nie kończy. Nie kończy się dopóki jesteśmy na tej drabince.

A jesteśmy na niej tak długo, jak długo wierzymy  że nasza wartość jest ZALEŻNA od warunków i okoliczności. Tak długo jak nosimy w sobie rany dotyczące poczucia bycia nie wartym miłości i niewystarczającym, takim jakim się jest.

Tak długo jak są w nas części nas, które postrzegamy za niegodne miłości, za nie warte akceptacji i spychamy je wgłąb siebie, jednocześnie rozwijając i rozbudowując tę część nas, którą uważamy za “lepszą”. Tworzymy ten podział NAJPIERW w sobie.

A następnie projektujemy ten podział na świat. Dlatego system hierarchii nie zmieni się dopóki, każdy tego podziału nie zintegruje w sobie ♥

Tak długo jak czujemy brak możliwości PRZYNALEŻENIA do świata kreujmy struktury nam to uniemożliwiające, ustawiając się w pozycji niższej lub wyższej od innych, aby nie móc spojrzeć im w oczy na równi.

Aby nie móc zbudować autentycznej bliskości z drugim człowiekiem, opartej na wzajemnej wymianie, na szacunku i akceptacji. Bo nie umiemy tych rzeczy przyjąć + odczuwamy lęk, że ktoś nas “przejrzy” i dostrzeżenie tę części nas, które uważamy za gorsze i pragniemy je przed nim ukryć.

Te wszystkie lęki i bóle płyną z naszych dziecięcych ran, które żyją wciąż w nas, często pogrzebane bardzo głęboko + przykryte silnymi mechanizmami obronnymi ego.

Dlatego też ekstatyczne i silne emocjonalnie doświadczenia wprawiajace nas w podwyższone stany świadomości – mogą wywierać na nas duże wrażenia czy często prowadzić do różnych odkryć, ale to NIE one prowadzą do TRWAŁYCH ZMIAN (natomiast mogą prowadzić do uzależnienia dając nam poczucie bycia na drodze do oświecenia).

Głębokie i trwałe życiowe przemiany wymagają zaangażowania, praktyki i codziennego świadomego działania. One dzieją się przez te drobne, małe konsekwentne kroki i wybory, których uczymy siebie na nowo każdego dnia. Poprzez introspekcję, autorefleksję, kochającą dyscyplinę + stawianie się dla siebie samego z empatią i miłością.

Zrobienie przestrzeni na ból, od którego uciekasz.

Wierzę, że KAŻDY wnosi coś unikalnego do świata i wszyscy możemy wzajemnie się od siebie uczyć i współpracować w dynamicznej kolaboracji. Nie ma jednej drogi, jednej prawdy, tak samo jak linerana hierarchia nie jest jedyną strukturą na jakiej może opierać się świat.

Jesteśmy w tym razem. W różnych miejscach, ale ani wyżej, ani niżej. Każdy na swojej drodze, ani lepszej, ani gorszej.

Twoja droga jest unikalna dla Ciebie. I taka ma być bo ma być zgodna z Tobą. Nie odkryjesz jej idąc po śladach innych osób. Musisz stworzyć swoje własne 

Ostatecznie nawet i doświadczenie zagubienia siebie we współzależności i odnalezienie siebie na nowo też częścią tej drogi.

W tym też tkwi piękno całej tej podróży. I pamiętaj, że to co widzisz i podziwiasz w innych, tak samo istnieje w Tobie ❤

Jeśli uznałeś ten wpis za wartościowy, podziel się nim z kimś bliskim ♥

Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email

Zapraszam Cię do współpracy

]]>
http://planetaserca.pl/gdy-ustawiasz-kogos-na-piedestale-unizasz-siebie-samego/feed/ 0
Nikt nie wybiera bycia ofiarą http://planetaserca.pl/nikt-nie-wybiera-bycia-ofiara/ http://planetaserca.pl/nikt-nie-wybiera-bycia-ofiara/#respond Wed, 07 Jul 2021 21:20:52 +0000 https://planetaserca.pl/?p=2986 Czytaj dalejNikt nie wybiera bycia ofiarą]]>
Screenshot_20210707-222402_Gallery.jpg

Nikt nie wybiera bycia ofiarą

Ostatnio oglądałam dokument o amerykańskim kulcie NXIVM – “Przysiega” (The Vow).

Bardzo polecam.

Rzecz, która mocno mnie dotknęła to zdanie jednego z mężczyzn, który po 12 latach opuścił kult i ostatecznie pomógł w jego rozwiązaniu oraz aresztowania guru.

Zdanie brzmiało: “Nikt nie dołącza do kultu. Dołączamy do czegoś, co uważamy, za dobrą rzecz.”

To było, coś co zostało we mnie bardzo mocno i zainspirowało ten wpis.

Nikt nie wybiera, aby zostać ofiarą przemocy.
Nikt nie wybiera, aby doświadczyć bólu i cierpienia.
Nikt nie wybiera, aby wejść w sytuację, która zniszczy jego życie.

Wybieramy coś, co uważamy, że jest dla nas DOBRE.

Każdy może paść ofiarą manipulacji, przemocy, krzywdy. KAŻDY.

Większość z nas padła ich ofiarą chociażby w dzieciństwie.

Nie oznacza to jednak, że jesteśmy sami sobie winni. Nie oznacza to, że jesteśmy słabi.
Nie oznacza to, że jeteśmy głupi.
Nie oznacza to, że jesteśmy beznadziejni.

Myślenie, że tacy jesteśmy – utwierdza nas w poczuciu winy, wstydu i ułomności, które w żaden sposób nas nie wspierają, ani nie rozwijają.

Nikt nie przestaje być ofiarą od powiedzenia mu, że powinien wziąć się w garść albo że jest słaby. Nikt nie przestaje być ofiarą od obarczenią go winą, za krzywdę, której doświadczył, czy winą za trwanie w konsekwencjach tej krzywdy. Takie podejście – nie rozbudza w ludziach ich mocy. Takie podejście to kontynuacja PRZEMOCY.

Ludzie, którzy padli ofiarą manipulacji w kulcie NXIVM to osoby inteligentne, introspektywne. Ci ludzie zostali przekonani ilością dobra, ciepła i osobistej transformacji jaką przeżyli na początku swojego doświadczenia w tym miejscu. Mieli naprawdę dobre doświadczenie + to ich przekonało.

Dostali realne narzędzia do pracy nad sobą. Dostali odpowiedzi na nurtujące ich pytania. Dostali wiedzę na temat ludzkiej psychiki. Dostali poczucie intymności i przynależności do wspólnoty. Dostali poczucie, że robią wspólnie coś wielkiego i wspaniałego – zmieniają siebie i świat.

I na tym polega manipulacja. Przemoc i indoktrynacja nie działa się od razu, na wstępie. Ich granice tolerancji na rożne zachowania były subtelnie przesuwane na przestrzeni lat. A ponieważ pamiętali swoje początkowe pozytywne doświadczenie + ufali osobie odpowiedzialnej za całą organizacje, wierzyli, że chce ona jedynie ich dobra.

Podobnie jak w dzieciństwie ufaliśmy naszym rodzicom. Jak wiele odwagi i wysiłku często wymaga dostrzeżenie prawdy o naszym dzieciństwie i traumie jaka miała tam miejsce? Ogrom.

Nikt ŚWIADOMIE nie wybiera życia jako ofiara.

Ludzie, którzy zostali członkami NXIVM autentycznie chcieli czynić dobro. I to właśnie ich autentyczność i szczerość intencji przyciagała kolejne osoby do organizacji. Właśnie tacy ludzie byli dla kultu najbardziej cenni – osoby z potencjałem, wrażliwością, pełne talentów – wcale nie osoby “słabe”.

Powiem zupełnie szczerze – po obejrzeniu pierwszego odcinka ja sama byłam oczarowna, choć wiedziałam na wstępie, że to jest kult! Doznałam naprawdę silnego dysonansu poznawczego.

I można mówić – jak można wejść do kultu? Jak można związać się z przemocowym partnerem? Jak można tkwić w czymś, co Ci nie służy? Jak można być w pracy, która Cię wyniszcza?

Można. Świat nie jest czarno- biały.

Niegdyś mocno frustrował mnie fakt, że ludzie nie chcą się rozwijać, tylko wolą trwać w tym, co jest i narzekać. Miałam w sobie pewien stopień pogardy dla takich osób. Nie piszę tego z dumą. Jednak rozumiem dzisiaj z czego wynikała moja pogarda. Ja nie akceptowałam w sobie części mnie, którą sklasyfikowałam jako “słabą”.

Tej części mnie, która czasem sobie nie radzi.
Tej części mnie, która czasem jest przytłoczona.
Tej części mnie, która czasem jest zagubiona.

Tej części mnie, której nie akceptowano u mnie w dzieciństwie. Wewnętrznie żyłam w historii “Nie bądź ofiarą”. I zaczełam gardzić tą ofiarą w sobie.

Nie miałam na to zgody w sobie, a im dalej szłam w rozwój tym mocniej czułam, że nie mogę być słaba, muszę wziąć odpowiedzialność za siebie, co opacznie rozumiałam jako piętnowanie ofiary w sobie, dlatego też nie akceptowałam tego w otoczeniu.

To wszystko są programy. Tego jesteśmy uczeni. Nie wybieramy tego świadomie. Choć gdy mamy już tego świadomość – możemy to zmienić. To jest droga i proces ❤

Kult na swoim czele miał mężczyznę, który był bardzo inteligentny. Keith Raniere miał fascynujace poglądy, odpowiedź na każde pytanie. Przerażające dla mnie było to, że z wieloma rzeczami, o których mówił – sama bym się zgodziła!

Problem polegał na tym, że wiedzę, którą się dzielił z innymi, jednocześnie wykorzystywał przeciwko nim. Ponieważ zajmował się rozwojem osobistym i pomagał innym rozbudzić ich potencjał – był ostatnią osobą, którą ktokolwiek podejrzewał o złe intencje. Jednocześnie był w pozycji gdzie wszyscy chętnie dzielili się z nim intymnymi informacjami, prosząc o porady, które to informacje on następnie w umiejętny sposób wykorzystywał do ich kontroli.

Ponieważ był osobą magnetyczną i czarującą, robił wrażenie na innych, budził podziw. Przebywanie w jego obecności nadawało innym poczucie wyjątkowości i zaszczytu.

I tak to właśnie działa. Aura jaką roztaczają wokół siebie osoby narcystyczne jest uzależniająca. Ludzie wokół łatwo opierali swoje poczcie wartości na fakcie, że guru obdarza ich swoją uwagą, prawi komplementy, chce się z nimi przyjaźnić, czy dzieli się z nimi osobistymi kwestiami/sekretami, którymi nie dzielił się z innymi. To tworzyło w nich poczucie wyjątkowości i bycia “wybranym”. A gdy ich wartość została uzależniona od uwagi i aprobaty guru – on w łatwy sposób mógł nimi sterować.

Dlatego uczestnikom łatwo było później przymykać oczy na zachowania, które odbiegały od idealnego wizerunku guru + przyjmować jego wyjaśnienia, które zawsze brzmiały sensownie i wiarygodnie. Na tym etapie – ufali jemu, bardziej niż sobie.

Siła perswazji była ogromna.

Dlatego gdy jesteśmy w samym środku manipulacji często nie mamy oglądu sytuacji. Zakwestionowanie guru wiązało się dla uczestników z zakwestionowaniem całego swojego światopoglądu.

To NIE jest łatwe.

I wierzę, że potrzebujemy mieć w sobie o wiele więcej empatii, zrozumienia i wsparcia dla SIEBIE + osób, które znajdują się w takich sytuacjach. Oraz dać im czas.

Bo choć nie każdy jest w kulcie to podobna dynamika ma często miejsce w rożnych instytucjach czy relacjach z partnerem, mężem/żoną, rodzicem, szefem czy nawet terapeutą.

Ofiary przemocy JUŻ żyją w silnym poczuciu winy i wstydu, i głęboko wierzę, że nie potrzebują one dodatkowego utwierdzania ich w przekonaniu, że są przegrane bo nie potrafią sobie poradzić. Jeśli ktoś nie jest gotowy, nie wie jak, czy nawet nie chce nic zrobić w kierunku uzdrowienia – nieszkodzi. Może to jeszcze nie jest jego moment. To też jest okej.

Mamy możliwość tylko wpływać na SIEBIE. Możemy być przykładem, ale nie mamy możliwości nikogo zmienić na siłę.

Ja sama też potrzebowałam czasu, aby zbudzić się do zrozumienia, że tylko ja jestem odpowiedzialna za siebie i swoje życie. I oczywiście nie byłam w kulcie. Ale byłam w podobnym stanie nieświadomości w swoim życiu.

Każdy ma swój czas ❤

Z miłością
Kinga

Jeśli uznałeś ten wpis za wartościowy, podziel się nim z kimś bliskim ♥

Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email

Zapraszam Cię do współpracy

]]>
http://planetaserca.pl/nikt-nie-wybiera-bycia-ofiara/feed/ 0
KONTROLA http://planetaserca.pl/kontrola/ http://planetaserca.pl/kontrola/#respond Mon, 28 Jun 2021 14:46:38 +0000 https://planetaserca.pl/?p=2981 Czytaj dalejKONTROLA]]>

KONTROLA

Potrzeba kontroli środowiska, zdarzeń, sytuacji, czy innych ludzi – wynika z lęku przed tym, że nie poradzimy sobie w sytuacji INNEJ, niż ta którą znamy.

Mówiąc jeszcze dokładniej – z lęku, że nie poradzimy sobie z tym, co będziemy w takiej sytuacji CZULI.

Gdy nie mamy narzędzi, aby ukoić swoje emocje + być swoim wsparciem, próbujemy przywrócić sytuację do znajomego schematu, w którym WIEMY, jak sobie radzić.

Jest to mechanizm radzenia sobie z traumą. Unikanie i omijanie tego co porusza trudne i silne emocje + kontrola wszystkiego i wszystkich, abyśmy mogli czuć się bezpiecznie.

KONTROLA = PRZEWIDYWALNOŚĆ = BEZPIECZEŃSTWO

Największe problemy z kontrolą zazwyczaj mają osoby, które wychowywały się w bardzo nieprzewidywalnym środowisku pepełnionym przemocą, lękiem i grozą.

Dlatego dla wielu osób puszczenie kontroli jest czesto równe = śmierci. Ponieważ brak przewidywalności wyzwala stłumione uczucia przerażenia z dzieciństwa.

Przy czym największy KONTROLER – istnieje w nas samych. Jest to głos, który tak sama mocno jak pragnie kontrolować naszą zewnatrzną rzeczywistość – kontroluje przede wszystkim tą WEWNĘTRZNĄ.

Kontroler w nas, nieustannie pogania, ogranicza, krytykuje, zawstydza i nie daje chwili oddechu. Jest to głos pełen oczekiwań, wymogów i pretensji. Ten głos dla wielu osób jest tak integralną częścią ich (fałszywego) ja – że bywa wręcz niezauważalny.

Przejawia się on mniej więcej tak:

“Nie śpij tyle”
“Weź się w garść”
“Zrób coś ze sobą”
“Nie możesz taki być”
“Pośpiesz się!”
“Idź, rób, działaj!”

Gdy żyjemy pod dyktando tego głosu, nie zdając sobie z tego sprawy – bardzo często narzucamy innym podobne oczekiwania, wymogi i nakazy – również nie zdając sobie z tego sprawy.

Oczekujemy, że inni będą żyli pod nasze dyktando, a gdy tak się nie dzieje często odczuwamy bardzo silną frustację i ZŁOŚĆ.

Dzieje się tak dlatego, że po pierwsze, czujemy się zagrożeni, gdy tracimy kontrolę. Nie mamy wpływu, więc zostajemy z tym, co czujemy SAMI. Po drugie reagujemy tak bo czujemy gniew w związku z tym, że ktoś mówi NIE i wybiera działanie w zgodze ze sobą, zamiast z naszymi oczekiwaniami.

Czujemy złość bo on ROBI coś do czego my sami sobie nie dajemy prawa – buntuje się przeciwko KONTROLI.

W takiej sytuacji często na taką osobę projektujemy gniew, który tak naprawdę czujemy na swoich rodziców, wobec którym nie mogliśmy się nigdy zbuntować + powiedzieć DOŚĆ.

Nie nauczmy się szanować rzeczywistości drugiej osoby i jej prawa do swobodnego wyrażania siebie – jeśli nie damy tego prawa najpierw SOBIE ❤

Czyli dopóki żyjemy według oczekiwań kontrolera wewnątrz nas, zamiast w zgodzie z naszym autentycznym Ja – nie przestaniemy kontrolować swojego otoczenia.

Poddanie kontroli to akt ogromnej odwagi, który wymaga przede wszystkim nauki umiejętności ZOSTAWANIA przy sobie w momentach dyskomfortu i silnych emocji.

Trwania przy sobie, okazywania sobie wsparcia i empatii + kojenia swoich emocji. Tych bieżących oraz tych płynących z traum.

Odróżnania głosu kontrolera i obserwacja go, zamiast reagowanie pod jego wpływem.

Zamiast tego oddech + kontakt z Sercem.

Oraz zaspakajanie swoich potrzeb i autentycznych pragnień. Gdy robimy to sami, nie musimy już kontrolować otoczenia, aby uzyskać to, co jest nam potrzebne – bo po prostu sobie to dajemy.

Gdy uczymy się zaufania do siebie i umiejętności, aby radzić sobie z tym, co się w nas pojawia – jesteśmy w stanie zmierzyć się z tym, co nowe, nieznajome, czy nieprzewidywalne.

I to właśnie tutaj zaczyna się prawdziwa wolność ✨

Z miłością ❤
Kinga

Jeśli uznałeś ten wpis za wartościowy, podziel się nim z kimś bliskim ♥

Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email

Zapraszam Cię do współpracy

]]>
http://planetaserca.pl/kontrola/feed/ 0
Życie w trybie przetrwania http://planetaserca.pl/zycie-w-trybie-przetrwania/ http://planetaserca.pl/zycie-w-trybie-przetrwania/#respond Thu, 10 Jun 2021 16:04:57 +0000 https://planetaserca.pl/?p=2864 Czytaj dalejŻycie w trybie przetrwania]]>

Życie w trybie przetrwania

Czyli życie uzależnione od czasu, warunków zewnętrznych i fizycznych ograniczeń.

To życie w ciągłym stresie, niekończącej się presji i walce, niemożność odpoczynku oraz potrzeba ciągłej analizy (bo musisz być wyczulony na zagrożenie, musisz wszystko przewidzieć). To życie w nieustannym lęku i potrzebie kontroli.

Z czego to wynika?

Z programu OFIARA – KAT. Czujemy się wciąż zagrożeni i wciąż uciekamy przed drapieżcą, który nigdy nie przestaje nas gonić. Dlatego cały czas jesteśmy w ruchu, w pędzie, ciągle zajęci – nie mamy czasu bo “uciekamy”.

Drapieżcą (katem) niegdyś mogli być Twoi rodzice – teraz jest to głos w Twoim WNĘTERZU.

Kiedy się zatrzymasz – to kat Cie dopadnie i będziesz musiał się z nim zmierzyć.

Spojrzeć mu prosto w oczy.

A to często jest lęk równy lękowi przed śmiercią…

Jednak jedynie poprzez stawienie mu czoła – masz szansę, aby go w sobie ZINTEGROWAĆ.

Aby ta drapieżna, niszczycielska siła, której tak bardzo się obawiasz – stanęła teraz po Twojej stronie i służyła Tobie.

Potencjał tej siły to pewność siebie, odwaga, poczucie mocy, skuteczna ochrona siebie i swoich granic. Ta siła staje się Twoim sprzymierzeńcem, za sprawą Twojego wyboru – aby wyrazić ją korzystnie, poprzez działanie służące dobru Twojemu i innych.

Dlatego POTRZEBUJESZ się zatrzymać. Potrzebujesz wejść w kontakt z tym, co się w Tobie dzieje, i z tym przed czym uciekasz. To pozwala wyjść z trybu przetrwania w przestrzeń obecności i świadomości. Z tej pozycji przychodzi zrozumienie, że masz WYBÓR w jaki sposób zareagować ❤

Nie musisz już uciekać. Ani walczyć. Możesz zostać i wybrać świadomie swoją reakcję. Lub jej brak.

W ten sposób zmieniasz program bo wychodzisz z AUTOMATU i przestajesz funkcjonować z jego poziomu. Oczywiście nie od razu, każda zmiana wymaga zaangażowania i praktyki. Program może nadal uaktywniać się w różnych sytuacjach – lecz tu wkracza moc Twojej świadomości. Jeśli możesz obserwować swoje myśli, emocje i rekacje – możesz wybrać aby zadziałać INACZEJ.

W moim przekonaniu, wyjście z roli ofiary jest najważniejszym krokiem to PRZEMIANY. Uświadomieniem sobie swoich potencjałów, które bardzo często możemy odkryć poprzez obserwację “kata” w naszym wnętrzu (lub na zewnątrz).

Cechy, które przejawia “kat”, pokazują Ci Twój wyparty potencjał, który możesz w sobie rozbudzić poprzez wyrażenie tych samych cech – lecz w sposób pożyteczny.

Dla przykładu, osoba Cię wykorzytująca czy wykazująca egocentryczne cechy może Ci pokazać, że aby wyjść z relacji z nią lub postawić jej granicę – Ty potrzebujesz zacząć MYŚLEĆ O SOBIE.

Inny przykład, uporczywie krytykujący Cię głos kata w Twojej głowie, może Ci pokazać, że Ty potrzebujesz rozbudzić w sobie taką samą uporczywość (czyli konsekwencję) w pełnej akceptacji siebie i wybieraniu, aby myśleć o sobie dobrze ❤

Transformując “szkodliwe” cechy kata w cechy wspierające – możesz z nich skorzystać, aby wyjść z roli ofiary, zaufać sobie, stanąć po swojej stronie, skutecznie chronić siebie, swoje wewnętrzne dziecko oraz wyrażać siebie w sposób zgodny i spójny z Sercem. Już nie w destrukcji, a w świadomej kreacji. To będzie siła, ktora pomoże Ci zbudować Twoje życie, tak jak rzeczywiście pragniesz.

I to w rezultacie pomaga wyjść z trybu walki i przetrwania, naznaczonego ciągłą gonitwą, dramatem i stresem. Jeśli integrujesz “przerażającą” siłę w SOBIE, nie masz już się czego obawiać. To także pomaga zdjać odpwiedzialność za swoje życie z warunków zewnętrznych.

Jeśli nie masz już przed czym uciekać – przestaje ograniczać Cię czas. Masz możliwość się zatrzymać i zdecydować co pragniesz ze swoim czasem robić.

Jeśli nie masz już przed czym uciekać – przestają ograniczać Cię warunki. Już nie musisz cały czas szukać schronienia – możesz iść tam, gdzie chcesz.

Jeśli nie masz przed czym uciekać – przestają Cię ograniczać warunki fizyczne. Nie musisz dawać z siebie wszystkiego, forsować swojego ciała – możesz odpocząć.

Tylko z miejsca świadomej obecności, mamy szansę zacząć ZMIENIAĆ siebie i swoje życie. A to bardzo często wymaga zatrzymania się i konfrontacji z lękami, zmoromi, traumami, bólem i ścigającymi nas “drapieżcami” w naszym wnętrzu, czyli wszystkim tym, co tworzy nasz Cień.

Tędy wiedzie droga do prawdziwej wolności. Poprzez akceptację, przyjęcie tego i integrację oraz świadomy WYBÓR naszych reakcji i zachowań.

Dopóki nie jesteśmy na to gotowi – zmiana nie nastąpi.

Warto mieć także świadomość że program OFIARA – KAT to jeden z najsilniejszych programów w jakich funkcjonują ludzie. Osoba przejawiająca cechy kata, nie jest z automatu zła, tak samo jak osoba przejawiający cechy ofiary, nie jest jednoznacznie dobra. Każdy zamknięty w tym programie, w zależności od sytuacji wykazuje się cechami z obu tych skrajności, ponieważ każdy z nas ma w sobie potencjał “jasnej” i “ciemnej” strony.

Dlatego miej dla siebie zrozumienie i empatię, podczas procesu integracji i przemiany – tak samo jak masz dla innych. Co oczywiśnie nie wyklucza nazywania niestosownych czy przemocowych ZACHOWAŃ po imieniu i odpowiedniej reakcji jak ochrona siebie. Warto jednak pamiętać, że każdy człowiek posiada w sobie potencjał do zmiany, a jego zachowanie nie definiuje od razu całej jego Istoty.

Ciemna strona w nas może budzić lęk, często nie chcemy się z nią konfrontować, woląc ją WYPRZEĆ. Lecz staje się to wtedy również miejsce Twojego wypartego potencjału. A to czego nie chcesz widzieć w sobie – i tak będzie przejawiać się będzie w Twoim życiu – chociażby w innych ludziach, znakach, sytuacjach, symbolach.

Miłość do siebie to objęcie każdego aspektu siebie miłością i zrozumieniem oraz świadomy wybór JAK będziemy nasze cechy, emocje i potencjały wykorzystywać na zewnątrz.

Tutaj leży Twoja moc ❤

Jeśli uznałeś ten wpis za wartościowy, podziel się nim z kimś bliskim ♥

Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email

Zapraszam Cię do współpracy

]]>
http://planetaserca.pl/zycie-w-trybie-przetrwania/feed/ 0
DYSCYPLINA – z czym kojarzy Ci się to słowo? http://planetaserca.pl/dyscyplina-z-czym-kojarzy-ci-sie-to-slowo/ http://planetaserca.pl/dyscyplina-z-czym-kojarzy-ci-sie-to-slowo/#respond Wed, 19 May 2021 20:35:09 +0000 https://planetaserca.pl/?p=2856 Czytaj dalejDYSCYPLINA – z czym kojarzy Ci się to słowo?]]>
20210517_204007.jpg

DYSCYPLINA – z czym kojarzy Ci się to słowo?

Przymus, rygor, zniewolenie, system nagród i kar?

Mnie też tak się zawsze kojarzyło. Wzdrygałam się na myśl o dyscyplinie. Postrzegałam siebie jako “wolnego ducha”, który nie potrafi działać według ustalonych reguł i zasad. Taka jestem i już.

Prawda była jednak taka, że moje dzieciństwo wypełnione było chaosem, brakiem przewidywalności i konsekwencji. Co za tym idzie – struktura, powtarzalność i systematyczność były mi obce. Sprawiały mi dyskomfort bo były nieznajome.

Właśnie TO oraz błędnie rozumienie słowa dyscyplina powodowało moją gigantyczną niechęć to jakiejkolwiek rutyny.

Co jeśli powiem Ci, że dyscyplina to forma miłości i budowania zaufania do siebie samego? ❤

To zaufanie, że jesteś w stanie dotrzymać danej sobie obietnicy. To doświadczanie w praktyce własnej SPRAWCZOŚCI. To nauka wierności sobie. To praktyka wybierania siebie.

Dyscypliną NIE jest dla mnie chęć zmiany na siłę czegoś, czego w sobie nie akceptujemy, stojąc nad sobą z bacikiem w ręku, popędzając, poganiając, zawstydzając i karając za każde potknięcie. Takie podejście nie prowadzi do ZMIANY, a do UTRWALENIA naszych starych programów i schematów. Takie podejście to przemoc, która wypływa z traumy.

Traktując siebie w ten sposób – powtarzamy dalej to co znamy – działamy dalej z przestrzeni zranionego wewnetrznego dziecka oraz EGO – robiąc sobie dokładnie to samo, co niegdyś robili nam nasi nieświadomi rodzice. Nasze ego stoi w takiej sytuacji w pozycji kata i tworzy w naszym wnętrzu znajomą PRESJĘ prowadzącą w efekcie do poczucia bezsilności, niemocy, klęski, wstydu i frustracji.

Zmieniając definicję słowa dyscyplina – możemy zmienić nasze podejście do siebie na dużo bardziej wspierające.

Możemy potraktować zobowiązanie wobec siebie jako formę miłości do siebie, jako chęć zbudowania samozaufania i poczucia bezpieczeństwa w NOWYM. Ponieważ dyscyplina i struktura jest niezbędna w rozwoju i procesie zmiany. Bez niej – nie stworzymy nowych sposobów radzenia sobie i reagowania.

Jeśli struktura jest dla Ciebie – podobnie jak dla mnie – mało znajoma, potrzebujesz OSWOIĆ ją powoli.

Warto zaczynać od drobnych zobowiązań. Uczynić jedną obietnicę wobec siebie – która wynika z naszej CHĘCI zadbania o siebie, a nie z oczekiwań innych wobec nas. To musi być coś, co pragniemy zrobić dla siebie bo wierzymy, że to wzbogaci nas. Coś co robimy dla SIEBIE 💙

Mała rzecz, która nie będzie się wydawała dla naszego ego zbyt inwazyjna i przytłaczająca, ale wciąż będzie znacząca.

Jeśli bedziemy codziennie powtarzać jedną obiecaną sobie rzecz jak np. wypicie szklanki wody, 5 min świadomego oddechu, zapisanie w dzienniku swojego samopoczucia – stworzymy nowy nawyk, ale co ważniejsze – poczucie pewności i zaufania do siebie.

Poczucie, że jednak MOŻEMY zrobić to, co postanowimy.

Warto pamiętać, że przy wprowadzaniu nowego nawyku i dyscypliny – będziesz czuć dyskomfort i opór – ponieważ wchodzisz w nieznajome, a co za tym idzie dla Twojego ego “niebezpieczne”. Dlatego będziesz mieć myśli, że to BEZ SENSU, że PO CO, że to NIC nie zmieni. Warto się z tym oswoić ❤

Czasami będziesz pod wpływem tych myśli rezygnować. Ominiesz dzień. A może pięć. To też jest częścią procesu. Twoje ego będzie Cię chciało za to zawstydzać i krytykować, zachęcić Cię abyś się poddał. Powie – a nie mówiłem?

W tych właśnie momentach potrzebujesz okazać sobie EMPATIĘ. Zrozumienie, zamiast potępienia. Akceptację, zamiast obwiniania. Wsparcie zamiast znajomego zawstydzania.

I kontynuować bo robisz to dla SIEBIE ❤

Prawda jest taka, że ta jedna mała rzecz jakiej się podejmiesz stanie się namacalnym dowodem na to, że posiadasz w sobie zdolność to ZMIANY swojego życia.

Tak zmieniamy nasze wewnętrzne programy.
Codzienną praktyką ❤
Pamiętajcie, że uczymy się razem 🙌

Z miłością
Kinga

Jeśli uznałeś ten wpis za wartościowy, podziel się nim z kimś bliskim ♥

Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email

Zapraszam Cię do współpracy

]]>
http://planetaserca.pl/dyscyplina-z-czym-kojarzy-ci-sie-to-slowo/feed/ 0